İnsan, dünya için ne çok yoruluyor… Daha fazla para kazanmak, mal mülk sahibi olmak, makamını korumak için bazen ömrünü tüketiyor.

Kimi bir menfaat uğruna kalp kırıyor, kimi üç kuruş için dostunu siliyor, kimi de dünyalık uğruna kul hakkını unutuyor.

Peki, hiç düşündük mü? Bir gün öleceğiz. Peki, bunca hırs, bunca eziyet, bunca kalp kırmak ne için?

İslam inancına göre hayat yalnızca dünyadan ibaret değil.

Ölümün ardından bir hesap, hesabın ardından da ahiret hayatı var.

Üstelik bu yolculuk, sandığımız kadar uzak değil. Bugün bir başkasının cenazesine katılırken yarın kendi cenazemizin kaldırılacağını bilmiyoruz.

Meleklerin görevlerini hiç düşündük mü?

İslam inancında Allah’ın görevlendirdiği meleklerin her birinin ayrı bir vazifesi vardır.

Cebrail Aleyhisselam, Allah’ın vahyini peygamberlere ulaştıran melektir. Kur’an-ı Kerim’de Cibril adıyla da anılır.

Mikail Aleyhisselam, İslam geleneğinde yağmur, rızık ve tabiat olaylarıyla ilgili işlerle görevlendirilen melek olarak bilinir.

İsrafil Aleyhisselam, kıyametin kopması ve yeniden dirilişle ilişkilendirilen sûra üflemekle görevlidir.

Azrail Aleyhisselam diye bilinen ölüm meleği ise Kur’an’da Melekülmevt, yani ölüm meleği olarak anılır. Her canlı gibi insanın da dünya hayatı bir gün sona erecektir.

Peki, bunları biliyoruz da kendi ölümümüzü ne kadar düşünüyoruz?

Kabirde bizi ne bekliyor?

İslam geleneğinde Münker ve Nekir, kabir sorgusuyla anılan meleklerdir. İnsan, dünya hayatının ardından kabir ve ahiret gerçeğiyle yüzleşecektir.

Kiramen Katibîn, insanın amellerini yazmakla görevli meleklerdir. İyiliklerimiz ve kötülüklerimiz, yaptıklarımız ve söylediklerimiz… Hiçbir davranışımızı önemsiz görmemeliyiz.

Hafaza melekleri ise insanı gözetmekle görevli melekler olarak anılır. Bu görev, Allah’ın takdirinden bağımsız, mutlak bir korunma garantisi anlamına gelmez.

Hamele-i Arş, Allah’ın Arş’ını taşıyan ve çevresinde O’nu tesbih eden meleklerdir.

Cennetin bekçisi olarak Rıdvan, cehennemin görevlisi olarak ise Malik adı İslam geleneğinde yaygın biçimde anılır. Cehennemde görevli azap melekleri de zebaniler olarak bilinir.

Bütün melekler Allah’ın emriyle hareket eder.

Şimdi bir kez daha düşünelim. Bu kadar büyük bir yaratılış düzeni içinde bize verilen ömür ne kadar uzun? Ve biz bu ömrü ne için harcıyoruz?

Defter açıldığında ne diyeceğiz?

Kur’an’da insanın amel defterinin ortaya konulacağı ve yaptığı işlerle yüzleşeceği bildirilir. Halk arasında Defter-i Kebir sözüyle ifade edilen büyük hesap düşüncesi de insana bunu hatırlatır.

O gün malımız, makamımız, evimiz ve arabamız değil; yaptıklarımız önem taşıyacak.

Bir yetimin gözyaşı, bir mazlumun ahı, haksız yere alınan bir hak, kırılan bir gönül…

Dünyada unutulmuş olabilir. Ama Allah’ın huzurunda hiçbir şeyin karşılıksız kalmayacağına inanıyoruz.

İnsan o gün, “Keşke biraz daha zengin olsaydım” mı diyecek, yoksa “Keşke kimsenin kalbini kırmasaydım, keşke kul hakkına girmeseydim” mi?

Bunca dünya hırsına değer mi?

Elbette çalışalım, kazanalım, evimiz ve arabamız olsun. Ailemize helalinden rızık götürelim. Bunların hiçbirinde yanlış yok.

Yanlış olan, dünyalık uğruna vicdanımızı kaybetmek, insanları ezmek, kardeşliği bozmak ve ahireti unutmaktır.

Bir makam için kalp kırmaya değer mi?

Bir avuç para için kul hakkına girmeye değer mi?

Daha fazla kazanacağız diye ömrümüzü tüketirken ölümün bizi beklediğini unutmaya değer mi?

Bugün başkalarının mezarına bakıyoruz. Yarın başkaları bizim mezarımıza bakacak.

Dünya bizsiz devam edecek; fakat bizim dünya hayatımız sona erecek.

Öyleyse henüz vakit varken helalleşelim, gönül alalım, iyilik yapalım. Kazanalım ama haksızlık etmeyelim. Güçlenelim ama kibirlenmeyelim.

Çünkü bir gün bütün kapılar kapanacak, bütün mazeretler bitecek ve yaptıklarımızla yüzleşeceğiz.

Unutmayalım! Ölüm uzak değil, ömür emanet. Dünya geçici, hesap gerçektir.

Ve insanın kendine sorması gereken son soru şudur:

Bir gün Allah’ın huzurunda vereceğimiz hesabı düşününce, bunca hırs, bunca kavga, bunca kalp kırmak gerçekten değer mi?

Aliyev, ağlama duvarının altından çık, gerçeklerle yüzleş! Seni kimlerin gazladığını, hangi hesapların peşinden sürüklendiğini iyi düşün. Her alkış dostluk, her destek samimiyet değildir. Bindiğin kayık sandığın gibi sağlam değil!

Kardeş Azerbaycan halkıyla omuz omuzayız. Bizim derdimiz Azerbaycan değil, yanlış rotaya giren siyasettir. Türk Birliğini bozmak, kardeş halkları birbirinden uzaklaştırmak isteyenlere fırsat verme. Türk dünyasının ihtiyacı ayrılık değil, birliktir!

Başörtülü öğrencilerin okullara alınmadığı iddiaları doğruysa bu yanlıştan derhal dönülmelidir. Türkiye bu acıları yaşadı, bedelini ağır ödedi. Aynı hatalara yeniden düşmeyin!

Birlesmis Milletler’deki tutumun da sorgulanıyor. Dünya insan hakları ihlallerine tepki gösterirken liderlerin nerede durduğu elbette önemlidir.

Aliyev, bugün seni alkışlayanlar yarın seni ortada bırakabilir! Tarih bunun örnekleriyle dolu. Yanlış yolda ısrar etme. Türk dünyasının birliğine zarar verecek adımlardan uzak dur.

Biz Azerbaycan halkının yanındayız, dün de vardık, bugün de varız, yarın da olacağız. Ama kardeşlik, yanlışlara sessiz kalmak değildir.

Azerbaycan bizim kardeşimizdir! Türk Birliği bizim ortak geleceğimizdir! Hiç kimsenin siyasi hesabı bu kardeşliğin önüne geçemez!

6 maç… 5 yenilgi!

Ve karşımızda hâlâ aynı cümle: “Deneyim kazanıyoruz.”

İyi de Montella, insan sormaz mı: İki yıldır neredeydin?

A Milli Takım deneme tahtası değildir. Ay-yıldızlı formanın başında iki yıl geçirmiş bir teknik adamın hâlâ “A Ligi’nin seviyesini yeni görüyoruz” demesi, ister istemez şu soruyu gündeme getiriyor: Peki bugüne kadar neyi gördük?

Belçika’ya 3-0, İtalya’ya 4-1, Fransa’ya 1-0, Paraguay’a 1-0, Avustralya’ya 2-0 mağlubiyet… Son altı maçta tek galibiyet ABD karşısında: 3-2.

Üstelik A Ligi’nde üç maç, sıfır puan!

Artık mesele yalnızca skor değil. Asıl mesele, Milli Takım’ın sahada nasıl bir oyun oynadığının ve nereye gittiğinin sorgulanmasıdır.

Montella, futbolcuları suçlamanın anlamı olmadığını söylüyor. Elbette bütün sorumluluğu oyunculara yüklemek doğru değil. Ancak teknik direktörün görevi yalnızca futbolcuları savunmak değil; doğru kadroyu kurmak, işleyen bir sistem oluşturmak ve takıma kimlik kazandırmaktır.

Bir maç kaybedersin, futbolun doğasında var. Ancak yenilgiler peş peşe geliyorsa artık mazeretlerden çok, cevaplara ihtiyaç vardır.

İki yıldır deneyim kazanıyorsak, bunun sahaya yansımasını görmek istiyoruz!

Evet, A Ligi’nde mücadele etmek önemli bir tecrübedir. Fakat mesele yalnızca o seviyede bulunmak değil, o seviyede rekabet edebilecek bir takım ortaya koymaktır.

Çünkü Milli Takım formasını giymek de o takımın başında görev yapmak da sıradan bir sorumluluk değildir. Bu forma; taktik, sistem ve istatistik kadar mücadele, karakter ve aidiyet de ister.

Şimdi Montella’ya soralım:

Yeni bir sistem mi deneyeceksin, kadroyu mu değiştireceksin, yoksa farklı bir oyun planıyla mı sahaya çıkacaksın?

Peki bunlar için neden iki yıl beklendi?

Türk futbolsever artık yeni bir açıklama değil, sahada karşılığını bulan bir değişim görmek istiyor. Her yenilgiden sonra tekrarlanan “daha iyi olacağız” sözleri, sonuçlarla desteklenmediğinde anlamını yitiriyor.

Montella, kimse senden her maçı kazanmanı beklemiyor. Ama bu takımın ne oynadığını, nasıl mücadele ettiğini ve hangi hedefe yürüdüğünü görmek istiyor.

Çünkü ay-yıldızlı forma, yalnızca giyilmek için değil; hakkını vermek için taşınır.

Şimdi söz sırası sahada!

Neyi deneyeceksin Montella? Artık anlatma, göster!

Bazen siyasette yapılacak en büyük hamle, yeni bir şey söylemek değildir.

Bazen en büyük hamle, küsleri aynı masaya oturtmaktır.

Dün kavga edenlerin bugün el sıkışmasıdır.

Dün birbirine sırtını dönenlerin bugün aynı fotoğraf karesine girmesidir.

Ve tam da burada insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:

Darısı Adana’nın başına gelmez mi?

Sarallar ve Şahinler…

Yıllardır süren husumet.

Ağır geçmiş.

Derin kırgınlıklar.

Ve sonunda?

Aynı masa.

Aynı fotoğraf.

El sıkışma.

Demek ki siyasette de, hayatta da bazı duvarların yıkılması mümkün.

O halde Adana neden yapamasın?

Adana’nın yıllardır konuştuğu meselelerden biri de belli: Küskünler.

Kırgınlar.

Dışarıda bırakılanlar.

Birbirine mesafe koyanlar.

Geçmişte aynı çatı altında siyaset yapmış ama bugün farklı köşelerde duranlar…

Peki bu tablo kime yarıyor?

İşte asıl soru bu!

Çünkü siyasette herkes birbirini dışladıkça kazananın kim olduğu kadar, kaybedenin kim olduğu da önemlidir.

Kaybeden bazen bir isim değildir.

Bir teşkilattır.

Bir şehir kültürüdür.

Bir siyasi gelenektir.

Hatta koskoca bir şehir olabilir.

ADANA SÖZLÜ’YÜ İSTİYOR MU?

Adana sokaklarında, siyasi kulislerde Hüseyin Sözlü isminin yeniden konuşulduğunu görmek mümkün.

Burada mesele bir makam meselesinden çok daha büyük.

Mesele şu: Geçmişte görev yapmış, tecrübe kazanmış, siyasi hafızası olan isimler neden yeniden aynı masada buluşmasın?

İnsanlar değişir.

Şartlar değişir.

Siyaset değişir.

Ama tecrübe kolay kazanılmaz.

Bugün birileri çıkıp şunu söylemeli: “Yeter artık!”

Kırgınlık yeter.

Kavga yeter.

Birbirini dışlama yeter.

Dedikodu üzerinden siyaset yeter.

İnsanları birbirine düşüren hesaplar yeter.

Oturun.

Konuşun.

Anlaşamadığınız yerde yine anlaşamayın.

Ama aynı masaya oturun.

BAHÇELİ’DEN “SÖZLÜ’YE GEL BAKALIM EVLADIM” ÇAĞRISI GELİR Mİ?

Şimdi biraz da Adana’nın duymak istediği o cümleyi kuralım: “Sözlü’ye gel bakalım evladım…”

Bu cümle gerçekten kurulsa, Adana’da çok kişinin dikkatini çeker.

Çünkü bazen bir liderin çağrısı, yıllardır kapalı duran bir kapının anahtarı olabilir.

Devlet Bahçeli’nin Sarallar ve Şahinler buluşmasında ortaya koyduğu görüntü de tam burada önem kazanıyor.

Mesaj basit: Kırgınlıklar bitmez sanmayın.

Bir masa kurulur.

İnsanlar çağrılır.

Konuşulur.

El sıkışılır.

Ve yeni bir sayfa açılır.

Adana’nın da böyle bir fotoğrafa ihtiyacı var.

Muharrem Varlı’sıyla…

Hüseyin Sözlü’süyle…

Geçmişte görev yapmış il başkanlarıyla…

Teşkilatın farklı dönemlerinde sorumluluk üstlenmiş isimleriyle…

Kısacası kim varsa, kim kırıldıysa, kim küstüyse, kim kendisini dışarıda hissediyorsa…

Bir masa kurulsun.

Herkes davet edilsin.

Kimseye “sen gelme” denmesin.

ÇÜNKÜ BU KADAR DAĞINIKLIK KİME YARIYOR?

İşte Adana’nın sorması gereken soru tam olarak bu.

Bu kadar ayrışma kime yarıyor?

Bu kadar küskünlük kime yarıyor?

Bu kadar dedikodu kime yarıyor?

Bu kadar insanın birbirinden uzak durması kime yarıyor?

Cevabı herkes kendi içinde versin.

Ama bir gerçek var: Bir siyasi hareketin en büyük gücü sadece kalabalık olması değildir. Birlik görüntüsü verebilmesidir.

Adana’nın ihtiyacı da tam olarak bu.

Yeni bir kavga değil.

Yeni bir hesaplaşma değil.

Yeni bir dışlama hiç değil.

Yeni bir masa.

Ve o masada herkesin sandalyesi olsun.

Bugün birbirine kızan yarın barışabilir.

Bugün aynı fikirde olmayan yarın ortak bir noktada buluşabilir.

Yeter ki kapılar tamamen kapanmasın.

İşte şimdi gözler Adana’da.

Belki de birileri gerçekten çıkıp şöyle demeli:  “Sözlü’ye gel bakalım evladım…”

Ve ardından: “Varlı’ya da haber verin.

Küskün il başkanlarını da çağırın.

Herkes gelsin.

Şu masayı bir kuralım.”

Çünkü bazen siyasette en büyük zafer, rakibini susturmak değil; küs olduğun insanla yeniden aynı masaya oturabilmektir.

Darısı Adana’nın başına…

Adana’da siyaset artık yalnızca sandık hesabıyla yapılmıyor.

Belediye koridorlarında konuşulan isimler, şirketler, ihaleler, bürokratik ilişkiler ve parti teşkilatlarında ortaya çıkan yeni dengeler birbirine eklenince karşımıza çok daha büyük bir soru çıkıyor:

Kim, kimi hangi hesapla koruyor?

Gazeteci Ersin Ramoğlu, bugünkü yazısıyla Adana siyasetinin üzerine yeni bir dosya bıraktı.

Ramoğlu’nun yazısı sadece bir siyasi eleştiri değil.

İsimler var.

Şirketler var.

Belediye bağlantıları var.

İhale iddiaları var.

Ve en önemlisi, geçmişte belediye çevresinde görülen bazı isimlerin bugün siyasetin farklı noktalarında yeniden karşımıza çıkabileceği iddiası var.

İşte kulisin asıl düğüm noktası burada.

Çünkü mesele artık yalnızca “Belediyede ne oldu?” sorusu değil.

Asıl soru şu: Belediyede tartışılan ilişkiler siyasete taşınıyor mu?

İLYAS TUNCEL DOSYASI NEDEN ÖNEMLİ?

Ramoğlu’nun yazısında adı özellikle dikkat çeken isimlerden biri İlyas Tuncel.

Tuncel’in adı daha önce de Adana Büyükşehir Belediyesi’nin bazı ihale süreçleriyle ilgili kamuoyuna yansıyan iddialarda geçti.

Nitekim 2026’da yayımlanan bir başka haberde gazeteci Rıfat Söylemez‘in, Tuncel ve bazı belediye ihale süreçleri hakkında çeşitli iddiaları gündeme taşımıştı.

Daha da dikkat çekici olan ise Büyükşehir Belediyesi’nin 2026 yılı ihale kayıtlarında İlyas Tuncel’in yüklenici olarak yer aldığı bir betonarme boru alımı bulunması.

Kayıtta, “Yol Yapım İmalatlarında Kullanılmak Üzere Betonarme Boru Alımı” işinin yüklenicisi İlyas Tuncel olarak gösteriliyor ve sözleşme bedeli 13 milyon 325 bin TL olarak listeleniyor.

Şimdi burada gazetecilik açısından çok önemli bir ayrım yapalım:

Bir şirketin veya kişinin belediyeden ihale alması tek başına usulsüzlük veya suç anlamına gelmez.

Ancak hakkında kamuoyuna çeşitli iddialar yansıyan bir kişinin aynı belediyeden yeni dönemlerde de iş alması, doğal olarak şu soruyu doğurur: Bu ilişkiler nasıl kuruluyor ve nasıl devam ediyor?

Ramoğlu‘nun “İlyas Tuncel’i belediye kasasından zengin edenler” şeklindeki ağır iddiası da tam bu noktada araştırılması gereken bir başlık olarak karşımızda duruyor.

İddia başka şeydir.

Belge başka şeydir.

Mahkeme kararı ise bambaşka şeydir.

Bizim işimiz üçünü birbirine karıştırmamak.

İBRAHİM KARAOĞLU: BELEDİYEDEKİ GÖREV, SİYASETTEKİ KULİS

Gelelim bir başka kritik isme:

İbrahim Karaoğlu.

Karaoğlu’nun adı Ramoğlu’nun yazısında da geçiyor.

Üstelik bu isim sıradan bir belediye çalışanı değil.

Adana Büyükşehir Belediyesi’nin resmi internet sitesinde Karaoğlu halen Yol Yapım, Bakım ve Onarım Daire Başkanı olarak gösteriliyor.

Yani önümüzde halen kamu görevi yürüten bir isim var.

Ramoğlu ise Karaoğlu‘nun yıl sonunda emekliliğe hazırlanacağını ve Kozan’da siyasi adaylık hesabı yaptığını öne sürüyor.

Bu iddianın gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini zaman gösterecek.

Fakat burada kulis açısından çok daha önemli bir soru var:

Bir belediye bürokratı, görevinden ayrıldıktan sonra siyasete geçecekse geçmişteki görevleri ve aldığı kararlar da siyasi tartışmanın konusu olmayacak mı?

Elbette olacaktır.

Çünkü kamu görevi yapan kişinin siyasi geçmişi değil, kamu görevindeki icraatları sorgulanır.

Karaoğlu’nun sorumluluğundaki birim; yollar, kavşaklar, yapım işleri ve belediyenin önemli altyapı faaliyetleriyle doğrudan ilgili.

Belediyenin resmi görev tanımında da bu dairenin yol ve kavşak projelerini yapmak, yaptırmak ve ilgili denetim hizmetlerini yürütmekle görevli olduğu belirtiliyor.

Dolayısıyla yarın Kozan’da siyasi bir adaylık iddiası gerçekten ortaya çıkarsa, vatandaşın soracağı soru çok basit olacaktır:

“Belediyede ne yaptınız?”

Ve siyasetçi olarak ikinci soru:

“Şimdi ne yapmayı vaat ediyorsunuz?”

İşte demokrasi tam da budur.

YUSUF YILDIZ: PARTİ YÖNETİMİNE GİREN İSİM

Kulis zincirinin bir başka halkası ise Yusuf Yıldız.

Ramoğlu‘nun 4 Eylül tarihli yazısında Yıldız hakkında ihaleye fesat karıştırma suçundan verilen 10 aylık hapis cezası ve Regulus Peyzaj hakkında iki yıllık ihaleye katılma yasağı bilgileri yer alıyor.

Bu artık “sosyal medya söylentisi” kategorisinde ele alınabilecek bir konu değil; hukuki kararın içeriğinin ve kesinleşme durumunun ayrıca incelenmesi gereken bir mesele.

Ve şimdi Yıldız‘ın siyasi konumu gündeme geldiğinde kamuoyunun sorduğu soru şu:

Geçmişinde böyle bir hukuki süreç bulunan bir isim siyasi parti yönetiminde görev aldığında, bunun siyasi ve etik değerlendirmesi nasıl yapılmalıdır?

Bu sorunun cevabını gazeteci değil, ilgili parti yönetimi vermelidir.

“APARAT” TARTIŞMASI BURADA BAŞLIYOR

Adana siyasetinde son yıllarda farklı siyasi çevrelerden gelen isimlerin başka partilerde görünür hale gelmesi elbette yeni değil.

Siyaset değişebilir.

Partiler değişebilir.

İnsanların siyasi tercihleri değişebilir.

Bunda olağanüstü bir durum yok.

Ancak hakkında ciddi iddialar veya hukuki süreçler bulunan kişilerin siyasi yapılarda yükselmesi söz konusu olduğunda kamuoyunun soru sorması da kaçınılmazdır.

İşte “aparat” tartışması tam burada başlıyor.

Partiler kendi kadrolarını mı oluşturuyor?

Yoksa geçmişte başka siyasi merkezlerde etkili olmuş isimler yeni adreslere mi taşınıyor?

Kim kimi referans gösteriyor?

Kim kimi koruyor?

Kim kimin önünü açıyor?

Asıl kulis budur.

ŞİMŞEKLER DOSYASI: BİR DE M.G. SORUSU VAR

Adana’daki bir başka sıcak başlık ise “Şimşekler” adıyla gündeme gelen organize suç soruşturması.

Bu dosyada çok sayıda şüpheli hakkında işlem yapıldığı ve ağır suçlamaların soruşturulduğu haberleştirildi.

Ancak burada da çizgiyi korumak zorundayız:

Soruşturma, suçluluk değildir.

Cezaevinde bulunmak da tek başına kesinleşmiş mahkûmiyet anlamına gelmez.

Kulislerde M.G. isminin bu dosyayla bağlantılı olarak konuşulması da ayrıca araştırılması gereken bir başlıktır.

Kim hakkında hangi suçlama var?

Hangi dosyada?

Hangi aşamada?

Mahkeme ne karar verdi?

Bunların hepsi belgeyle ortaya konulmalıdır.

T.P. İDDİASI: BİR İNSANIN GEÇMİŞİ BAŞKASININ SUÇU OLAMAZ

Bir başka isim ise T.P.

Bazı yerel yayınlarda T.P.’nin ailesi üzerinden FETÖ bağlantısına ilişkin iddialar ileri sürüldü.

Burada çok önemli bir çizgi var:

Bir kişinin babası veya herhangi bir yakınının geçmişi, o kişiyi otomatik olarak suçlu yapmaz.

Dolayısıyla T.P. hakkında “FETÖ’cüdür” şeklinde kesin bir hüküm kurmak doğru değildir.

Varsa belge konuşur.

Varsa soruşturma konuşur.

Varsa mahkeme kararı konuşur.

Ama sırf bir yakınının adı üzerinden bir insanı mahkûm etmek gazetecilik değildir.

Bununla birlikte, hakkında ciddi iddialar bulunan kişilerin siyasi yapılarda görev alması halinde partilerin kendi iç denetim mekanizmalarının nasıl çalıştığı elbette kamuoyunun meşru sorusudur.

RAMOĞLU “DAHA KARPUZ KESECEĞİZ” DİYORSA…

Ramoğlu’nun yazısındaki en dikkat çekici cümlelerden biri:

“Daha karpuz keseceğiz…”

Bu cümle Adana kulislerinde yeni bir dosya beklentisi oluşturuyor.

Eğer ortada yeni belgeler varsa, kamuoyu bunları görmek ister.

Ama adı geçenlerin de cevap hakkı vardır.

Çünkü gerçek gazetecilik şudur:

İddia ortaya konur.
Belge aranır.
Karar incelenir.
Muhatabına sorulur.
Cevabı da yayımlanır.

ARTIK SORU ÇOK DAHA BÜYÜK

İlyas Tuncel…

İbrahim Karaoğlu…

Yusuf Yıldız…

Ve Ramoğlu’nun yazısında adı geçen diğer isimler…

Bunların her biri hakkında farklı iddialar, farklı dosyalar ve farklı hukuki durumlar olabilir.

Hepsini aynı torbaya koymak doğru değildir.

Ama hepsini görmezden gelmek de doğru değildir.

Çünkü Adana’nın bugün sorması gereken soru şudur: Belediyede kurulan ilişkiler siyasete taşınıyor mu?

Ve daha önemlisi: Siyasete taşınan isimler, geçmişleriyle birlikte mi geliyor?

Eğer öyleyse kamuoyu bilmek ister.

Eğer değilse, yine kamuoyu bilmek ister.

Çünkü artık mesele “bizden mi, sizden mi?” meselesi değildir.

Mesele kamu görevinin hesabıdır.

Mesele siyasi partilerin kendi iç denetimidir.

Mesele kamu kaynaklarının nasıl kullanıldığıdır.

Ve nihayet mesele Adana’da siyasete duyulan güvendir.

Ramoğlu’nun açtığı bu kulis dosyası, bundan sonra başka soruları da beraberinde getirecek gibi görünüyor.

Belki de en kritik soru şu: Adana’da kim kimi koruyor, kim kimi siyasete taşıyor?

Cevabı belgelerde aramak gerekiyor.

Çünkü kulis konuşur; belge noktayı koyar.

Pazar günü biraz rahat bir şeyler yazayım dedim.

Olmadı.

Çünkü memleketin gündemi insanı rahat bırakmıyor.

Bir tarafta siyaset…

Bir tarafta cemaatler…

Bir tarafta para…

Bir tarafta yabancı istihbarat iddiaları…

Bir tarafta devletin içine sızdığı ileri sürülen yapılar…

Bir tarafta belediyeler, milletvekilleri, bürokratlar, imamlar, meclis üyeleri, muhtarlar…

Bir tarafta da “Aman abi, fazla kurcalama” diyenler…

Ben de dedim ki:

Kurcalayalım.

Ama öyle çekiçle değil.

Gazetecilikle.

Belgeyle.

Soruyla.

Hukukla.

Çünkü bazen en rahatsız edici şey cevap değildir.

Sorunun kendisidir.

ÖNCE ŞUNU SORALIM: 66 MİLYAR LİRA NEREDE?

Ortaya atılan iddialardan biri son derece ağır:

Üç ülkede toplam 66 milyar liralık bir para trafiğinden söz ediliyor.

Şimdi burada gazetecinin görevi “Bu para kesinlikle şuraya gitti” demek değildir.

Gazetecinin görevi şudur:

66 milyar lira iddiasının belgesini sormaktır.

Hangi banka?

Hangi hesap?

Hangi şirket?

Hangi vakıf?

Hangi dernek?

Hangi ülkeler?

Hangi tarihler?

Hangi transferler?

Hangi gerçek kişiler?

Hangi tüzel kişiler?

Paranın kaynağı ne?

Paranın nihai alıcısı kim?

Ve daha önemlisi:

Bu para gerçekten varsa, neden kamuoyu bunun açık ve anlaşılır hesabını göremiyor?

Çünkü 66 milyar lira…

Öyle cebimize koyup markete gidilecek para değil.

Bu rakam doğruysa, Türkiye’nin ciddi ekonomik kaynaklarıyla yarışabilecek büyüklükte bir mali hareketten söz ediyoruz.

Yanlışsa…

O zaman da bu rakamı ortaya atanların hesabını sormak gerekir.

Belge nerede?

İşte gazeteciliğin başladığı yer tam burasıdır.

PARA NEREYE GİDİYOR?

İnsanlar zekatını veriyor.

Fitresini veriyor.

Bağış yapıyor.

Çocuğunu Kur’an öğrensin diye gönderiyor.

“Allah rızası için” diyerek parasını emanet ediyor.

Buraya kadar problem yok.

Asıl soru bundan sonra başlıyor:

Bu para nereye gidiyor?

Kime gidiyor?

Hangi hesaplarda toplanıyor?

Kim yönetiyor?

Kim denetliyor?

Yurt dışına aktarılıyor mu?

Aktarılıyorsa hangi amaçla?

Hangi kuruluşlara?

Hangi şirketlere?

Hangi ülkelerdeki yapılara?

Ve o kuruluşların gerçek sahipleri kim?

Bir insanın dini duygusuyla verdiği para, artık sadece para değildir.

Emanettir.

Emanetin de hesabı olur.

SÜLEYMAN HİLMİ TUNAHAN’IN MANEVİ MİRASINA KİM SAHİP ÇIKIYOR?

Burada çok hassas bir noktaya geliyoruz.

Süleyman Hilmi Tunahan’ın adı…

Kur’an eğitimi…

Dini hizmet…

Maneviyat…

İnsan yetiştirmek…

Bunlar toplumun önemli değerleridir.

Ancak manevi mirasa sahip çıkmak sadece bir ismi taşımak değildir.

O mirasın itibarını korumaktır.

İnsanların güvenini boşa çıkarmamaktır.

Ve gerektiğinde hesabını vermektir.

Çünkü insanlar dini yapılara yalnızca para vermiyor.

Güven veriyor.

İtibar veriyor.

Çocuklarını emanet ediyor.

Hayatını emanet ediyor.

Dolayısıyla sorulması gereken soru son derece basit:

“Benim verdiğim emanet nerede?”

Bu soruyu soran vatandaşa kimse kızmamalı.

Tam tersine cevap vermeli.

ALİHAN KURİŞ DOSYASINDA ASIL SORU: BELGELER NEREDE?

Şimdi gelelim Alihan Kuriş’e.

Ben savcı değilim.

Mahkeme değilim.

Kimseyi suçlu ilan etmiyorum.

Ama gazeteciyim.

Dolayısıyla sorarım.

Kamuoyuna yansıyan iddialar varsa sorarım.

Mali hareket iddiaları varsa sorarım.

Yurt dışı bağlantı iddiaları varsa sorarım.

Siyasi ilişkiler tartışılıyorsa sorarım.

Ve eğer gerçekten Alihan Kuriş’in tutuklandığına ilişkin iddia varsa, bunun hangi soruşturma ve hangi mahkeme kararı kapsamında gerçekleştiğini de sorarım.

Çünkü tutuklama da bir suçluluk hükmü değildir.

Tutuklama başka şeydir, kesinleşmiş mahkûmiyet başka şeydir.

Hukuk bunu birbirinden ayırır.

O halde sorularımız açık:

Alihan Kuriş hakkında gerçekten bir soruşturma var mı?

Tutuklama kararı verilmişse hangi suçlamalar kapsamında?

Dosyada hangi mali hareketler inceleniyor?

Üç ülke iddiasının dayanağı nedir?

66 milyar lira rakamı nereden çıkıyor?

Hangi hesaplar inceleniyor?

Hangi şirketler mercek altında?

Kimler ifade verdi?

Kimler hakkında işlem yapıldı?

Ve soruşturmanın siyasi, mali ve idari ayağı nereye kadar uzanıyor?

Bunların cevabı verilirse mesele aydınlanır.

BND VE İSRAİL İDDİASI DOĞRUYSA İŞİN RENGİ DEĞİŞİR

Şimdi işin en ağır tarafına gelelim.

Almanya’nın dış istihbarat servisi BND…

İsrail…

Yabancı bağlantılar…

Para trafiği…

Ve bunların Alihan Kuriş veya Süleymancı yapı ile ilişkilendirildiği yönündeki iddialar…

Burada çok dikkatli olmak zorundayız.

Çünkü iddia başka, belge başka, kesinleşmiş hüküm başkadır.

Eğer ortada gerçekten yabancı istihbarat bağlantısını gösteren belgeler varsa…

Bu sıradan bir cemaat tartışması değildir.

Bu, devlet güvenliği meselesidir.

Ama belge yoksa?

O zaman masum insanlar hakkında çok ağır ithamlar dolaştırılmış olur.

İki durumda da yapılacak tek şey vardır:

Araştırmak.

Para hareketlerine bakmak.

Banka kayıtlarına bakmak.

Şirket ortaklıklarına bakmak.

Uluslararası transferlere bakmak.

İlişkilere bakmak.

Ve sonucu hukuk içinde açıklamak.

PEKİ BU SADECE CEMAAT MESELESİ Mİ?

Hayır.

Bence asıl mesele burası.

Eğer bir dini yapı yalnızca dini eğitim veriyorsa mesele başka.

Ama iddialar doğruysa ve bu yapı;

Devlet bürokrasisine,

Belediyelere,

Siyasete,

Diyanet teşkilatına,

Yerel yönetimlere,

Kamu kurumlarına,

Ekonomik yapılara

kadar uzanan organize bir ilişki ağı oluşturmuşsa…

O zaman artık sadece “cemaat” kelimesiyle açıklanabilecek bir durumdan söz etmiyoruz.

O zaman devletin sorması gereken başka sorular var.

DİYANETTEKİ İMAMLARIN AKIBETİ NE OLACAK?

Burada özellikle altını çiziyorum:

Cemaat mensubu olmak suç değildir.

Bir insanın dini bir gruba yakın olması tek başına suç değildir.

Dolayısıyla Diyanet’te görev yapan hiçbir imam, yalnızca bir cemaate mensup olduğu iddiasıyla suçlu ilan edilemez.

Ama…

Eğer bir imamın devlet görevi sırasında hukuka aykırı faaliyetlere karıştığına dair somut delil varsa?

İşte o zaman soruşturulur.

Varsa bağlantıları araştırılır.

Varsa mali ilişkileri incelenir.

Varsa örgütsel faaliyetleri ortaya konulur.

Ve sonunda hukuk ne diyorsa o uygulanır.

Ne cemaat mensubiyeti suç kabul edilir, ne de cemaat bağlantısı iddiası nedeniyle soruşturulması gereken kişiler dokunulmaz hale gelir.

Hukuk herkese eşit uygulanır.

DEVLETE SIZDIĞI İDDİA EDİLEN BÜROKRATLAR?

Asıl büyük soru burada.

Eğer bir yapı gerçekten devletin içine kadro yerleştirmişse…

Bu kadrolar nasıl yerleşti?

Kim referans oldu?

Kim atadı?

Kim korudu?

Kim terfi ettirdi?

Kim önünü açtı?

Hangi kurumlarda görev yaptılar?

Hangi kararları imzaladılar?

Hangi ihalelerde etkileri oldu?

Hangi kamu kaynaklarına eriştiler?

Ve en önemlisi:

Devletin güvenlik ve denetim mekanizmaları bunları nasıl fark etmedi?

Bir bürokratın herhangi bir cemaate yakın olması tek başına suç değildir.

Ama devlet görevi kötüye kullanılmışsa…

Kamu gücü bir grubun çıkarına kullanılmışsa…

İşte orada mesele değişir.

Ve hesabı sorulmalıdır.

BELEDİYE BAŞKANLARI, MİLLETVEKİLLERİ, MECLİS ÜYELERİ, MUHTARLAR…

Şimdi daha da genişletelim.

Eğer gerçekten organize bir yapıdan söz ediyorsak…

Sadece bir liderin etrafına bakmak yetmez.

Belediyelere bakmak gerekir.

Meclislere bakmak gerekir.

Milletvekillerine bakmak gerekir.

Belediye meclis üyelerine bakmak gerekir.

Muhtarlara bakmak gerekir.

Ama tekrar söylüyorum:

İsim listesi çıkarmak için değil.

Delil varsa araştırmak için.

Bir belediye başkanı cemaat mensubu olabilir.

Bu suç değildir.

Bir milletvekili bir cemaatin mensubu olabilir.

Bu da tek başına suç değildir.

Bir muhtar dini bir yapıyla yakın olabilir.

Bu da suç değildir.

Fakat kamu görevi yapan kişi, görevini herhangi bir yapının emrine veriyorsa…

Kamu kaynaklarını yönlendiriyorsa…

İhale veya imar kararlarını bir grubun çıkarı doğrultusunda etkiliyorsa…

Devlet kurumlarındaki kadrolaşmayı organize ediyorsa…

İşte o zaman soru başka yere gider.

Devletin görevi kişiye değil, delile bakmaktır.

66 MİLYAR LİRA DOĞRUYSA SADECE PARA SAYILMAZ

66 milyar lira doğruysa…

Biz sadece bankacılık hareketlerini konuşmayız.

O paranın arkasındaki sistemi konuşuruz.

Kim topladı?

Kim yönetti?

Kim transfer etti?

Kim aldı?

Kim aracılık etti?

Hangi şirketler kullanıldı?

Hangi vakıflar veya dernekler kullanıldı?

Hangi ülkeler üzerinden dolaştı?

Kimler bu sistemden faydalandı?

Ve en önemlisi:

Bu paranın Türkiye’deki siyasi, bürokratik ve ekonomik ilişkileri var mıydı?

İşte o zaman dosya büyür.

Çünkü mesele sadece para değildir.

Para, gücün izidir.

Paranın izini takip ettiğinizde bazen şirketlere ulaşırsınız.

Bazen siyasetçilere.

Bazen bürokratlara.

Bazen belediyelere.

Bazen uluslararası yapılara.

Bazen de hiç ummadığınız kapılara.

2023 SEÇİMLERİNDEN SONRAKİ SORULAR DA MASADA

Süleymancıların siyasi tercihleri de yıllardır tartışılıyor.

2023 seçimleri öncesinde Alihan Kuriş’in Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı desteklemediği ve Kemal Kılıçdaroğlu’na destek verdiği yönünde haberler yayımlandı.

Bir cemaatin siyasi tercih yapması tek başına suç değildir.

Herkes istediği partiye oy verir.

Ama dini otorite ile siyasi güç birleştiğinde toplumun soru sorma hakkı doğar.

Kim kimi etkiliyor?

Kim kiminle görüşüyor?

Hangi siyasi kararlar etkileniyor?

Hangi ekonomik kaynaklar kullanılıyor?

Hangi kadrolar destekleniyor?

Ve kim, kime neyin karşılığında destek veriyor?

Bunlar araştırılabilir.

Çünkü demokrasi kapalı kapılar ardında değil, şeffaflıkla güçlenir.

BİR DE YAPAY ZEKA MESELESİ VAR

2026’da hepimizin öğrendiği başka bir gerçek daha var:

Gördüğümüz her görüntü gerçek olmayabilir.

Alihan Kuriş’i Yahudi cemaatiyle yan yana gösterdiği ileri sürülen ve sosyal medyada yayılan görüntünün yapay zekâyla üretildiği yönündeki bilgiler bunun en çarpıcı örneklerinden biri.

Demek ki artık sadece söze değil, görüntüye bile şüpheyle yaklaşacağız.

Bir WhatsApp mesajına?

Bir ekran görüntüsüne?

Bir “çok sağlam kaynak söyledi” cümlesine?

Hayır.

Gazeteciliğin altın kuralı burada devreye giriyor:

Belge yoksa iddia vardır.

Belge varsa araştırma vardır.

Kesinleşmiş mahkeme kararı varsa hüküm vardır.

Bu üç kavramı birbirine karıştırırsak gazetecilik yapmayız.

Dedikodu üretiriz.

KÜLLİYE’YE YÜRÜMEK Mİ?

Şimdi bazı çevreler “Külliye’ye yürüyelim” derse…

Ben buna karşı çıkarım.

Çünkü Türkiye’nin ihtiyacı sokak gerilimi değil.

Türkiye’nin ihtiyacı:

Hukuk.

Birileri suç işlemişse savcı vardır.

Mahkeme vardır.

Devlet vardır.

Birileri suç işlememişse onların da hakkını hukuk korur.

Külliye’ye yürümek neyi çözecek?

Hiçbir şeyi.

Tam tersine toplumu böler.

Gerginliği artırır.

Ve gerçek dosyanın üzerini örtebilir.

Bir eyleme katılan herkes suçlu değildir.

Bir cemaat mensubu olmak suç değildir.

Bir siyasi görüşe sahip olmak suç değildir.

Ama suç işleyen varsa…

Kim olursa olsun hesabını vermelidir.

DEVLETİN ASIL SINAVI ŞİMDİ BAŞLIYOR

Bence devletin önünde çok daha büyük bir sınav var.

Eğer ortada ciddi bir para trafiği iddiası varsa araştırılmalı.

Eğer üç ülke üzerinden 66 milyar liralık hareket iddiası varsa belgeleri ortaya konulmalı.

Eğer yabancı istihbarat bağlantısı iddiası varsa incelenmeli.

Eğer devlet içinde kadrolaşma iddiası varsa araştırılmalı.

Eğer belediyelerde bağlantılar varsa soruşturulmalı.

Eğer milletvekilleri veya meclis üyeleri hakkında somut delil varsa incelenmeli.

Eğer Diyanet personeli hakkında somut bağlantılar varsa hukuk işletilmeli.

Eğer muhtarlar veya diğer kamu görevlileri hakkında delil varsa gereken yapılmalı.

Ama…

Delil yoksa da insanların itibarı korunmalı.

Çünkü hukuk devleti olmak tam olarak budur.

BEN KİMSEYİ MAHKUM ETMİYORUM

Tekrar söylüyorum.

Ben Alihan Kuriş’i suçlu ilan etmiyorum.

Süleymancıların tamamını suçlamıyorum.

Diyanet’teki imamların tamamını suçlamıyorum.

Bürokratların tamamını suçlamıyorum.

Belediye başkanlarını suçlamıyorum.

Milletvekillerini suçlamıyorum.

Meclis üyelerini suçlamıyorum.

Muhtarları suçlamıyorum.

Çünkü topluca suçlama yapmak adalet değildir.

Ben sadece şunu söylüyorum:

İddia varsa araştırılsın.

66 milyar lira iddiası varsa belgesi ortaya konulsun.

Üç ülke iddiası varsa ülkeler açıklansın.

Para hareketi varsa incelensin.

Yabancı bağlantı iddiası varsa soruşturulsun.

Devlet içinde kadrolaşma varsa ortaya çıkarılsın.

Kamu görevi kötüye kullanılmışsa hesabı sorulsun.

Suç yoksa insanlar aklansın.

Suç varsa hukuk gereğini yapsın.

Hepsi bu.

SON SÖZ: PARANIN İZİ, GÜCÜN İZİDİR

Pazar sohbetinin sonunda yine aynı yere geliyoruz:

Emanet.

İnsanların zekatı emanet.

Fitresi emanet.

Bağışı emanet.

Çocuğu emanet.

Güveni emanet.

Dini duygusu emanet.

Devletin vatandaşına verdiği adalet sözü de emanet.

Bu nedenle kimse:

“Biz dini hizmet yapıyoruz, bizi sorgulayamazsınız.” diyemez.

Tam tersine…

İddia edilen mali büyüklük ne kadar büyükse, şeffaflık sorumluluğu da o kadar büyük olmalıdır.

Devlet de:

“Bana güvenin.” demekle yetinmemeli.

Belgeyi göstermeli.

Vatandaş da: “Bunlar kesin suçlu.” demek yerine **“Araştırılsın.” **demeli.

Gazeteci de:

“Ben kararımı verdim.” dememeli.

**“Ben sorumu sordum, cevabı belge gösterecek.” **demeli.

Çünkü Türkiye’nin ihtiyacı yeni bir kavga değil.

Yeni bir kutuplaşma değil.

Yeni bir cemaat düşmanlığı değil.

Yeni bir siyasi linç değil.

Türkiye’nin ihtiyacı:

Şeffaflık.

Hukuk.

Denetim.

Belge.

Ve en önemlisi…

Hakikat.

Eğer 66 milyar liralık para trafiği iddiası doğruysa, paranın izini sürün.

Kimden geldiğini bulun.

Nereye gittiğini bulun.

Kimlerin üzerinden geçtiğini bulun.

Kimler faydalandıysa ortaya çıkarın.

Ama eğer bu iddia yanlışsa…

Onu da açıkça ortaya koyun.

Çünkü gerçek gerçekten gerçekse korkacak hiçbir şeyi yoktur.

Yalan gerçekten yalansa onun da korkacağı tek şey vardır:

Belge.

Benim pazar sohbetimin özeti budur:

Paranın izini sürün.

Ama insanları delilsiz suçlamayın.

Soruları sorun.

Ama hükmü mahkemeye bırakın.

Devletin içine kim girdiyse araştırın.

Ama masumun hakkını çiğnemeyin.

Cemaatin hesabını sorun.

Ama cemaat mensubu olan herkesi suçlu ilan etmeyin.

Ve en önemlisi…

Dini siyasete, siyaseti ticarete, ticareti kamu gücüne ve kamu gücünü de hiçbir yapının emrine vermeyin.

Çünkü bunlar birbirine karıştığında kaybeden yalnızca devlet olmaz.

Kaybeden yalnızca siyaset olmaz.

Kaybeden yalnızca bir cemaat olmaz.

En büyük zararı, yıllarca sessizce güvenen vatandaş görür.

İşte o yüzden…

Bu pazar sorumuz tek:

PARANIN İZİ NEREYE GİDİYOR?

Cevap belliyse açıklayın.

Belge varsa masaya koyun.

Suç varsa hukuk gereğini yapsın.

Suç yoksa insanlar aklansın.

Ama artık kimse vatandaşa:

**“Aman abi, fazla kurcalama.” **demesin.

Çünkü bazen bir ülkeyi kurtaran şey büyük nutuklar değil…

Doğru soruyu sormaya cesaret eden bir gazetecidir.

Siyasetin cilası bazen bir gecede dökülür.

Dün “başkan” diye alkışlanan isim, bugün mahkeme koridorlarında anılır.

Dün belediye kürsüsünden halka seslenen siyasetçi, bugün tutuklama kararının ardından görevden uzaklaştırılır.

Etimesgut’ta yaşanan tam da budur.

Erdal Beşikçioğlu tutuklandı.

Ardından İçişleri Bakanlığı tarafından geçici tedbirle görevden uzaklaştırıldı.

Fakat asıl hikaye bundan sonra başlıyor.

Çünkü mesele artık yalnızca Erdal Beşikçioğlu meselesi değildir.

Mesele;

Belediye nasıl yönetildi?

İhaleler nasıl dağıtıldı?

Kamu kaynakları nasıl kullanıldı?

Kim, hangi kararın altına imza attı?

Ve daha önemlisi:

Bu düzen gerçekten sadece bir kişinin hikayesi mi?

İşte cevaplanması gereken soru budur.

DOSYADAKİ SUÇLAMALAR SIRADAN DEĞİL

İçişleri Bakanlığı açıklamasında soruşturma kapsamında yöneltilen suçlamalar arasında;

suç işlemek amacıyla örgüt kurma, edimin ifasına fesat karıştırma, kamu ihalelerine fesat karıştırma, icbar suretiyle irtikap, zimmet ve rüşvet almak

gibi son derece ağır iddialar bulunuyor.

Tekrar edelim:

Bunlar henüz kesinleşmiş mahkumiyetler değil.

Hukukun temel ilkesi açıktır:

Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar herkes masumdur.

Ama masumiyet karinesi başka şeydir, kamuoyunun hesap sorma hakkı başka.

Kimse “Daha mahkeme bitmedi” diyerek belediyelerin nasıl yönetildiğine dair soruların sorulmasını engelleyemez.

Çünkü belediye başkanının koltuğu kişisel mülk değildir.

O koltuk milletin emanetidir.

CHP’NİN BELEDİYECİLİK SINAVI

Şimdi sıra CHP’de.

Çünkü CHP yıllardır “temiz belediyecilik”, “şeffaf yönetim”, “israfla mücadele” ve “kamu kaynaklarının doğru kullanılması” söylemleriyle seçmenin karşısına çıkıyor.

Peki şimdi ne olacak?

Kendi belediyelerinden birinde bu kadar ağır iddialar gündeme geldiğinde CHP ne yapacak?

Dosyanın üzerine mi gidecek?

Yoksa klasik siyasi refleks devreye girip her soruşturmayı “siyasi operasyon” etiketiyle mi açıklayacak?

İşte CHP için gerçek sınav budur.

Çünkü muhalefetteyken yolsuzluğa karşı çıkmak kolaydır.

Asıl mesele, kendi belediyende iddia ortaya çıktığında aynı hassasiyeti gösterebilmektir.

“BİZİM BELEDİYE” DİYENLER…

Türkiye’nin siyaset hastalığı belli:

“Bizim belediye.”

“Bizim başkan.”

“Bizim ekip.”

“Bizim adam.”

İşte bütün çürüme bazen bu dört kelimenin arkasına saklanıyor:

“Bizim adam.”

Hayır!

Belediye kimsenin adamının değildir.

İhale kimsenin adamının değildir.

Kamu bütçesi kimsenin adamının değildir.

Belediye başkanlığı da kimsenin siyasi mülkü değildir.

Milletin parasıyla yapılan her işlem millet adına denetlenmek zorundadır.

Kim olursa olsun!

CHP’li olsun.

AK Parti’li olsun.

MHP’li olsun.

İYİ Partili olsun.

Bağımsız olsun.

İhale varsa belge konuşacak.

Para varsa hesap sorulacak.

Kamu zararı varsa sorumlusu bulunacak.

İHALELERİN GÖLGESİNDE SİYASET YAPILMAZ

Bir belediyeyi yönetmek, seçim kazanıp makam koltuğuna oturmaktan ibaret değildir.

Asıl mesele o koltuğa oturduktan sonra başlar.

Çünkü belediye başkanı;

milyonlarca liralık bütçeyi yönetir.

İhalelere imza atar.

Taşınmazlarla ilgili kararlar alır.

Ruhsat ve imar süreçlerinin içinde bulunur.

Personel görevlendirir.

Kamu kaynaklarının kullanımına ilişkin karar mekanizmalarının başında bulunur.

İşte bu nedenle belediye yönetiminde liyakat ve şeffaflık bir tercih değil, zorunluluktur.

Etimesgut dosyasındaki iddiaların gerçek olup olmadığını mahkeme belirleyecek.

Ama kamuoyunun soruları bugün itibarıyla meşrudur:

İhaleler kimlere verildi?

Hangi şartnameler hazırlandı?

Kimler teklif verdi?

Kimler kazandı?

Belediyenin kasasından ne kadar para çıktı?

Kamu zararı oluştu mu?

Varsa bu zararın sorumlusu kim?

Bunlar siyasi sloganlarla geçiştirilecek sorular değildir.

BİR BAŞKAN GİTTİ, SİSTEM DEĞİŞECEK Mİ?

Asıl bomba burada.

Eğer mesele yalnızca bir belediye başkanından ibaretse, sorun kolaydır.

Bir soruşturma yapılır.

Belgeler incelenir.

Suç varsa ceza verilir.

Suç yoksa kişi aklanır.

Peki ya mesele bir yönetim kültürüyse?

Ya sorun sadece bir isim değil, ihale ve kamu yönetimi anlayışıysa?

İşte o zaman bir kişinin görevden uzaklaştırılması yetmez.

Belediyenin bütün karar mekanizmaları mercek altına alınmalıdır.

İhale süreçleri…

Meclis kararları…

Doğrudan teminler…

Kiralama işlemleri…

Taşınmazlar…

İmar uygulamaları…

Kamu harcamaları…

Ve gerektiğinde geçmiş dönem işlemleri…

Hepsi belge üzerinden incelenmelidir.

Çünkü vatandaşın bilmek istediği şudur:

“Benim param nereye gitti?”

SİYASETİN EN KOLAY SIĞINAĞI: “OPERASYON”

Bir belediye başkanı hakkında soruşturma açıldığında siyasi savunma mekanizması hemen çalışıyor:

“Operasyon!”

Peki…

Ya gerçekten suç varsa?

Ya gerçekten kamu zararı oluşmuşsa?

Ya gerçekten ihale süreçlerinde hukuka aykırı işlemler varsa?

O zaman ne diyeceğiz?

“Bizim başkandı, görmezden gelelim” mi?

Hayır!

Tam tersine…

Kendi partilisine karşı daha fazla hesap soracağız.

Çünkü gerçek siyasi ahlak bunu gerektirir.

CHP’YE AÇIK ÇAĞRI

CHP yönetimine buradan açık çağrı:

Eğer gerçekten temiz belediyecilik diyorsanız…

Etimesgut dosyasının üzerine gidin.

Belgeleri isteyin.

İhaleleri inceleyin.

Kamu zararı varsa açıklayın.

Sorumlusu kimse partisinin rozetine bakmadan hesap sorun.

Eğer iddialar asılsızsa onu da belgeleriyle ortaya koyun.

Ama sakın…

“Bizim belediye” kalkanının arkasına saklanmayın.

Çünkü o kalkan bugün bir belediye başkanını korusa bile yarın bütün partiyi yaralayabilir.

VE ŞİMDİ GÖZLER ETİMESGUT’TA

Erdal Beşikçioğlu’nun tutuklanması ve görevden uzaklaştırılmasıyla birlikte yeni bir dönem başladı.

Şimdi merak edilen yalnızca belediyeyi kimin yöneteceği değil.

Soruşturmanın nereye kadar uzanacağı.

Başka isimler var mı?

Başka işlemler incelenecek mi?

Yeni belgeler çıkacak mı?

Yeni sorumlular gündeme gelecek mi?

Yoksa dosya yalnızca mevcut suçlamalarla mı sınırlı kalacak?

Bunu zaman gösterecek.

Ama gazeteciliğin görevi belli:

Ne mahkeme yerine geçmek…

Ne savcılık yapmak…

Ne de siyasi amigoluğa soyunmak.

Belgeyi bulmak.

Soruyu sormak.

Paranın izini sürmek.

Kamuoyunun hakkını savunmak.

KOLTUKLAR GEÇİCİ, İMZALAR KALICI

Siyasetçilerin unutmaması gereken bir gerçek var:

Koltuk geçici.

Makam geçici.

Şöhret geçici.

Parti görevi geçici.

Seçim sonucu geçici.

Ama atılan imza kalıcıdır.

İhale dosyası kalıcıdır.

Kamu harcaması kalıcıdır.

Devlet kayıtları kalıcıdır.

Ve hesap günü geldiğinde kimsenin siyasi etiketi onu hukukun dışında tutmaz.

Etimesgut’ta bugün yaşananları sadece “Beşikçioğlu tutuklandı” başlığıyla okumak büyük resmi kaçırmaktır.

Asıl mesele şudur:

Türkiye’de belediyeler gerçekten milletin emaneti olarak mı yönetiliyor, yoksa siyasi ve ekonomik çevrelerin paylaşım alanına mı dönüşüyor?

İşte bu sorunun cevabı, Etimesgut dosyasından çok daha büyüktür.

Ve eğer soruşturma derinleşirse…

Etimesgut’ta bugün açılan dosya, yarın başka belediyelerin kapısını da çalabilir.

O zaman kimse şaşırmasın.

Çünkü kamu parasının hesabı siyasi takvimle değil, hukukun takvimiyle sorulur.

Koltuk devrilir.

İsim değişir.

Parti değişir.

Ama milletin parası değişmez.

O para milletindir.

Ve millet, artık sadece başkan seçmek değil…

Hesap sorabilen bir yönetim görmek istiyor.

Gerisi?

Siyasetin gürültüsüdür.

Siyasetin de bir adabı vardır.

İktidarı eleştirirsiniz…
Muhalefeti eleştirirsiniz…
En sert cümleleri kurarsınız…

Kimse dönüp de buna itiraz etmez.

Ama siyasetin bittiği, iftiranın başladığı bir çizgi vardır.

İşte o çizgi aşıldığında mesele artık fikir ayrılığı değildir; karakter meselesidir.

Son günlerde İYİ Parti kesimin diline pelesenk ettiği bir ifade var.

“Terörist…”

Kime?

Devlet Bahçeli’ye…

İnsanın gerçekten dönüp sorması geliyor.

Bu ülkenin kırk yıldır terörle mücadele eden devlet aklını savunmuş bir siyasetçisine bu yaftayı yapıştırmak, kime ne kazandırıyor?

Muhalefete mi?

Demokrasiye mi?

Yoksa sadece sosyal medyanın en kirli köşelerine birkaç beğeni daha mı?

—

Bir başka soru…

Madem bu kadar milliyetçilik iddiasındasınız…

Terörün zayıflamasından neden rahatsız oluyorsunuz?

Sınırlarımızın daha güvenli hale gelmesi sizi neden huzursuz ediyor?

Türkiye’nin elinin bölgede güçlenmesi neden bazı çevrelerde sevinç değil de öfke üretiyor?

Milliyetçilik; slogan atmak değildir.

Milliyetçilik, devlet söz konusu olduğunda siyasi hesabı ikinci plana koyabilmektir.

Beğenirsiniz veya beğenmezsiniz…

Ama devlet meselesini parti meselesine çevirdiğiniz gün, milliyetçiliğin içini boşaltırsınız.

—

Gelelim İYİ Parti Lideri Musavat Dervişoğlu’na…

Bir siyasi partinin genel başkanı olmak yalnızca kürsüden konuşmak değildir.

Liderlik bazen susulması gereken yerde konuşmak…

Bazen de konuşulması gereken yerde susmamaktır.

Kendi siyasi çevrenizde kullanılan dil toplumu zehirliyorsa…

İnsanları düşmanlaştırıyorsa…

Daha düne kadar elini öptüğünüz kişiyi, bugün siyasi rakibiniz olarak görüp “terörist” gibi son derece ağır ithamlarla hedef alıyorsanız…

Orada liderin görevi alkışlamak değil…

Dur demektir.

Çünkü sessizlik, çoğu zaman en yüksek sesli onaydır.

Siyasetin dili sert olabilir.

Ama seviyesiz olmak zorunda değildir.

—

Türkiye’nin bugün ihtiyacı olan şey; birbirine terörist yaftası yapıştıran siyaset değildir.

Türkiye’nin ihtiyacı; terörün tamamen gündemden çıktığı, ekonominin konuşulduğu, eğitimin konuşulduğu, üretimin konuşulduğu bir iklimdir.

Her sabah yeni bir hakaret…

Her akşam yeni bir linç kampanyası…

Bundan ne millet kazanıyor…

Ne demokrasi…

Ne de siyaset kurumu.

Kazanan sadece kutuplaşma oluyor.

—

Devlet Bahçeli’yi eleştirebilirsiniz.

Sert şekilde eleştirebilirsiniz.

Politikalarını beğenmeyebilirsiniz.

Bunların tamamı demokrasinin doğal parçasıdır.

Fakat eleştiriyle yaftalama arasındaki çizgiyi silerseniz…

Yarın aynı yöntem size döner.

Çünkü nefret dili, sahibini de eninde sonunda hedef alır.

Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey daha yüksek ses değil…

Daha yüksek seviyedir.

Millet günü geldiğinde kimin devlet için siyaset yaptığını da…

Kimin siyaseti devlet meselesinin önüne koyduğunu da sandıkta ve vicdanında değerlendirecektir.

Siyaset gelip geçer.

Makamlar değişir.

Partiler değişir.

Ama kullanılan dil tarihe kalır.

İşte bu yüzden…

Kelimeleri seçerken sadece bugünü değil, yarını da düşünmek gerekir.

Tarih, sadece bir takvim yaprağı değil, bir milletin vicdanının hafızasıdır. Ancak bu hafıza, son yüz yılda sistemli bir şekilde silinmeye, yeniden yazılmaya ve kendi öz değerlerinden koparılmaya çalışıldı. Bugün dönüp baktığımızda, Osmanlı’nın o muazzam 700 yıllık çınarından koparılan bir gövdenin, köklerine nasıl düşman edildiğini ibretle izliyoruz.
“Hürriyet” naraları altında, aslında Batı’nın sömürgeci aklına duyulan bir hayranlığın esiri olduk. İttihat ve Terakki’den bu yana süregelen o “yıkım projesi”, kendi medeniyet kodlarımızı “vahşi” ilan edip, İngiliz, Fransız, Alman ve İtalyan emperyalizminin “medeniyet” diye pazarladığı o zehirli paketlere mahkûm etti bizi.
Bir Zihniyetin İşgali
Büyük devlet adamı Sultan Abdülhamid Han döneminde temelleri atılan o kuşatma, maalesef Cumhuriyet’in ilanıyla birlikte çok daha sistematik bir hale dönüştürüldü. Selanik’te yuvalanan odakların, “vatandaş takası” kisvesi altında bu toprakların dokusuna nasıl sızdığını, devletin kılcal damarlarına kadar nasıl yayıldığını görmek için sadece son yüzyılın fotoğrafına bakmak yeterlidir.
Bugün, o dönemden bu yana devletin her kademesinde, her bürokratik hücrede “söz ve yetki sahibi” olan o klikler, maalesef kurucu iradenin temel ilkelerini de istismar ederek, Atatürk‘ün kurduğu Cumhuriyet Halk Partisi’ni bir kale gibi işgal etmiştir.
 Beka Sorunu: Dışarıda Değil, İçeride
Bize yıllarca “sınır dışından kim saldıracak?” diyerek bir korku imparatorluğu pazarladılar. Sanayileşmemizin önüne barikatlar kurdular, yerli ve milli olan her girişimi “gericilik” yaftasıyla boğdular. Batı’nın kapısında bekleyen, kendi yöneticisini yabancı elçiliklere şikayet etmeyi “diplomasi” sanan bir zihniyetle, bu ülkenin kalkınmasına her daim pranga vurdular.
Her on yılda bir, bu ülkede huzursuzluk tohumları ekerek Ordu’yu siyasete müdahaleye zorlayan, milli iradeyi vesayetin gölgesinde tutan aynı “kadrolardır”. Ecdadımıza söven, dilimizi, tarihimizi ve inancımızı yozlaştıran, bizi kendi geçmişimizden “dilsiz ve talihsiz” kılan bu zihniyet, hala aynı mival üzere faaliyetlerine devam etmektedir.
Uyanış Vakti
Artık yeter! Bu ülkenin gerçek sahipleri, o köksüz ve dışarıya göbekten bağlı vesayetçilerin entrikalarını çoktan çözmüştür. Ecdadımızın rotasından sapan, Batı’nın şakşakçılığını yapmayı “aydınlık” sanan bu yapının, Türkiye Cumhuriyeti’nin bekası üzerindeki karanlık gölgesi artık dağılmalıdır.
Bizim derdimiz, bu toprakların evlatlarının kendi öz değerlerine, kendi iradesine ve kendi tarihine sahip çıkmasıdır. 700 yıllık bir imparatorluğun mirasçısı olan bu millet, dilsiz, hafızasız ve köksüz bırakılamaz.

Yoksa artık susmanın da bir anlamı kalmadı mı?
Bir zamanlar…
Bir insanın sözü, imzasından daha değerliydi.

“Olur.” dedi mi olurdu.

“Yanındayım.” dedi mi gerçekten yanında olurdu.

Şimdi ise…

Sözler kolay.

Sadakat pahalı.

Vefa ise neredeyse antika.

Eskiden edep insana ağırlık katardı.

Bugün utanmazlık cesaret sanılıyor.

Eskiden büyüğün yanında ses kısılırdı.

Şimdi herkes bağırıyor.

Kimsenin kimseyi dinlediği yok.

Çünkü haklı olmak değil…

Karşı tarafı ezmek moda.

İftira artık silah.

Yalan artık strateji.

Hakaret ise “özgürlük” diye pazarlanıyor.

Ne acıdır ki…

İnsanın karakteri yaptığı iyiliklerle değil…

Sosyal medyada hakkında yazılanlarla ölçülüyor.

İnsanlar doğrularıyla değil…

Algılarla yargılanıyor.

Ve en kötüsü…

Kimse gerçeği merak etmiyor.

Yeter ki linç edecek bir kalabalık bulunsun.

Bir zamanlar ayıp vardı.

Şimdi ayıpsız olmak ayıp sayılıyor.

Bir zamanlar mahcup olmak erdemdi.

Şimdi pişkinlik alkış alıyor.

İnsanı insan yapan değerler birer birer terk ediyor bizi.

Saygı gidiyor.

Merhamet gidiyor.

Nezaket gidiyor.

İncelik gidiyor.

Yerine gelenler belli:

Kibir…

Öfke…

Haset…

Menfaat…

Ve bitmek bilmeyen bir gösteriş yarışı.

Ahde vefa…

Ne kadar ağır bir kelimeydi.

Şimdi ise çoğu insan için hiçbir anlam taşımıyor.

İşi düşünce kardeş.

İşi bitince yabancı.

İmkan görünce dost.

Menfaat bitince düşman.

İlişkiler gönülle değil…

Hesap makinesiyle kuruluyor.

Bu yüzden güven kalmadı.

Bu yüzden samimiyet kalmadı.

Bu yüzden insanlar kalabalıklar içinde yapayalnız.

Toplum dediğimiz şey…

Binalardan oluşmaz.

Yollardan oluşmaz.

Köprülerden oluşmaz.

Toplumu ayakta tutan;

Vicdandır.

Edeptir.

Vefadır.

Adalettir.

Bir toplum bunları kaybetmeye başladığında…

Çöküş sessiz gelir.

Çünkü çürüme önce ahlakta başlar.

Sonra aileye iner.

Sonra sokağa taşar.

En sonunda devletin kapısını çalar.

Bugün birbirimizi yenmeye çalışıyoruz.

Oysa asıl kaybeden hepimiz oluyoruz.

Belki de artık yeniden öğrenmemiz gereken şey çok basit:

İyi insan olmak.

Doğru insan olmak.

Vefalı insan olmak.

Çünkü bir toplumun geleceğini ne ekonomisi tek başına kurtarır…

Ne teknolojisi…

Ne de gösterişli binaları…

Bir milleti ayakta tutan, insanının karakteridir.

Karakter çökerse…

Hiçbir bina sağlam kalmaz.

Ve unutmayalım…

Edepsizin en büyük cesareti, edeplinin susacağını bilmesidir. Ama bir toplum, sadece kötülerin konuştuğu gün değil; iyilerin sustuğu gün kaybetmeye başlar.

Şöyle bir etrafınıza bakın…

Türkiye’nin etrafındaki ateş çemberi her geçen gün daha da daralıyor. Sınırlarımızın ötesinde savaşlar, içeride ekonomik ve siyasi baskılar, küresel güçlerin bitmek bilmeyen hesapları…

Tam da böylesi bir dönemde dikkat edin; aynı odaklar ısrarla Milliyetçi Hareket Partisi’ni hedef alıyor.

Peki neden?

Çünkü MHP, yalnızca seçimden seçime oy isteyen sıradan bir siyasi parti değildir.

MHP, Türk devlet aklının en sağlam sigortasıdır.

Devlet refleksinin diri kalmasını sağlayan, milli bekamız söz konusu olduğunda tereddüt etmeden safını belli eden, Türkiye’nin kırmızı çizgilerini siyasi pazarlık konusu yapmayan köklü bir iradenin adıdır.

İşte bu yüzden saldırıyorlar.

Önce itibarsızlaştırıyorlar…

Yetmiyor; bölmeye çalışıyorlar…

Olmazsa içeriden çatlak oluşturmaya uğraşıyorlar…

Çünkü biliyorlar ki;

MHP dimdik ayakta olduğu sürece Türkiye’nin milli refleksi de dimdik ayakta kalacaktır.

Asıl Hedef Parti Değil, Devletin Direncidir

Bugüne kadar senaryo hiç değişmedi.

Dahili ve harici bedbahtlar önce Milliyetçi Hareket’i küçültmek istedi…

Sonra etkisizleştirmeye çalıştı…

Ardından siyasi denklemin dışına itmenin hesaplarını yaptı.

Çünkü hesapları sadece bir partiyle değildir.

Asıl hedef, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin milli direncidir.

Onlar çok iyi biliyorlar;

MHP güçlü olduğu sürece devletin sigortası sağlamdır.

O sigorta attığında ise sadece bir parti değil, millet olarak hepimiz karanlığa sürükleniriz.

MHP Makam Değil, Davadır

Burada herkesin idrak etmesi gereken çok önemli bir gerçek vardır.

Milliyetçi Hareket Partisi;

Şahsi kariyerlerin basamağı değildir.

Makam pazarlıklarının adresi değildir.

Koltuk hesaplarının merkezi değildir.

Geçici heveslerin uğrak yeri hiç değildir.

MHP, cihan-şümul Türk milliyetçiliği davasının asırlık sancağını taşıyan kutlu bir iradedir.

Bu kutlu yürüyüşte isimler değişir…

Kadrolar değişir…

Görevler değişir…

Fakat dava değişmez.

Çünkü dava şahısların değil, milletindir.

En Büyük Tehlike Dışarıdan Değil, İçeriden Gelen Ayrışmadır

Bugün beni asıl düşündüren mesele dışarıdaki saldırılar değildir.

Asıl tehlike;

İçeride “ben” diyerek davayı küçülten anlayıştır.

Birileri hala küçük hesapların peşinde…

Küçük makamların…

Küçük kliklerin…

Küçük hesaplaşmaların…

Oysa büyük davalar küçük insanların egolarına sığmaz.

Fatihler içinde hizipleşme arayanlar, tarih boyunca kendi kurdukları dar çemberlerin içinde kaybolmuşlardır.

Bugün de değişen hiçbir şey yoktur.

“Ben kazanayım.”

“Benim ekibim olsun.”

“Benim adamım yönetsin.”

diyen herkes aslında istemeden de olsa davanın omurgasına zarar vermektedir.

Çünkü şahsi ihtiras büyüdükçe dava küçülür.

Ego büyüdükçe birlik zayıflar.

Birlik zayıfladığında ise en çok düşman sevinir.

Düşman En Çok Biz Ayrışınca Kazanır

Türkiye’ye diz çöktüremeyenler…

Sınırlarımızı aşamayanlar…

Masada istediklerini alamayanlar…

Şimdi içeride oluşacak en küçük çatlağın peşine düşüyor.

Çünkü biliyorlar;

Bir millet dışarıdan değil, içeriden bölündüğünde yenilir.

Onların umut bağladığı şey tam da budur.

Birbirimize düşmemiz…

Birbirimizi tüketmemiz…

Davayı şahsi hesaplara kurban etmemiz…

Buna izin vermek, en büyük hatadır.

Bu Dava “Ben” Diyenlerin Değil, “Biz” Diyenlerindir

Bir dava;

Egoyla büyümez.

İhanet ederek güçlenmez.

Küçük hesaplarla yücelmez.

Bir dava ancak sadakatle yaşar.

Fedakarlıkla büyür.

Samimiyetle kökleşir.

Ve millet sevgisiyle ebedileşir.

Tarih boyunca altın harflerle yazılan isimlere bakın.

Hiçbiri “ben” diyerek büyümedi.

Hepsi “önce devlet, önce millet” diyerek yürüdü.

Bugün de değişmesi gereken hiçbir ilke yoktur.

MHP Bir Partiden Fazlasıdır

MHP yalnızca bir siyasi hareket değildir.

Bir duruştur.

Bir karakterdir.

Bir devlet terbiyesidir.

Bir vicdandır.

Bir hafızadır.

Ve gerektiğinde millet için bedel ödemeyi göze alan iradenin adıdır.

Bu iradeyi zayıflatmaya çalışanlar sadece bir partiye değil;

Türkiye’nin geleceğine saldırmaktadır.

Son böz olarak, bu satırlar ne bir kırgınlığın ürünüdür…

Ne de herhangi bir kişiye yönelik hesaplaşmadır.

Bu satırlar;

Türk devletinin bekasına duyulan samimi sorumluluğun sesidir.

Bugün yapılması gereken bellidir.

Küçük hesapları terk etmek…

Ego duvarlarını yıkmak…

Birlik olmak…

Beraber olmak…

Ve Türkiye Yüzyılı yürüyüşünde omuz omuza ilerlemektir.

Çünkü unutulmamalıdır ki;

MHP bir kişinin değil, bir neslin emanetidir.

MHP bir grubun değil, Türk milletinin sigortasıdır.

Ve o sigorta atarsa sadece bir parti değil, devletin milli refleksi zarar görür.

Şimdi karar vakti…

Ya “ben” diyerek tarihin tozlu raflarında kaybolacaksınız…

Ya da “biz” diyerek milletin hafızasında iz bırakacaksınız.

Unutmayın; güneş balçıkla sıvanmaz. Dava ise şahsi ihtiraslarla asla küçültülemez.

Çünkü gerçek dava; isimlerin değil, milletin ve devletin geleceğinin davasıdır.

Türk siyasetinde bazen öyle anlar gelir ki…

O gün tartışılan isimler değil, yaşanan kırılmalar tarihe not düşer.

CHP’nin bugün yaşadığı kriz de tam olarak böyle bir krizdir.

Bir tarafta mahkeme kararıyla koltuğa geri dönen Kemal Kılıçdaroğlu…

Diğer tarafta partinin fiili lideri gibi hareket etmeyi sürdüren Özgür Özel…

Ortada ise kime ait olduğu belli olmayan bir parti…

Genel merkez bir tarafta…

Belediyeler başka tarafta…

Milletvekilleri ikiye bölünmüş durumda…

Teşkilatlar ise “yarın kim kazanırsa onun yanında duralım” hesabında.

İşte CHP’nin acı fotoğrafı budur.

İKİ BAŞLI PARTİLER SİYASETTE AYAKTA KALAMAZ

Siyasette iki başlılık felakettir.

Devlette iki başlılık krizdir.

Partide iki başlılık ise intihardır.

Bugün CHP tam da böyle bir kavşağın ortasında duruyor.

Bir tarafta “Partiyi ben kurultayla aldım” diyenler…

Diğer tarafta “Mahkeme kararıyla geldim, partinin genel başkanı benim” diyenler…

Peki seçmen ne görüyor?

Kendi iç kavgasından başka hiçbir şey konuşmayan bir CHP görüyor.

Ekonomiyi konuşmayan…

İşsizliği konuşmayan…

Emekliyi konuşmayan…

Sadece koltuk konuşan bir CHP görüyor.

Ve seçmen bunu not ediyor.

ANKETLERİN SÖYLEDİĞİ GERÇEK

Gelelim anketlere…

Ortaya atılan senaryoya göre Özgür Özel yeni parti kurarsa CHP’nin oyları ikiye bölünüyor.

Bu çok çarpıcı.

Çünkü yıllardır anlatılan hikâye şuydu:

“Kılıçdaroğlu giderse CHP uçacak.”

Şimdi görüyoruz ki mesele sadece Kılıçdaroğlu değilmiş.

Mesele sistemmiş.

Mesele anlayışmış.

Mesele parti içindeki zihniyet savaşıymış.

Demek ki sorun bir isim değil.

Sorun, yıllardır halının altına süpürülen meselelerin bugün patlaması.

CHP ARINABİLECEK Mİ?

CHP’nin önündeki en büyük soru şu:

Arınabilecek mi?

Bakın…

Bu soru çok önemli.

Çünkü son dönemde kamuoyuna yansıyan dosyalar, operasyonlar, soruşturmalar ve iddialar seçmenin zihninde ciddi soru işaretleri oluşturdu.

Elbette herkes için hukukun vereceği karar esastır.

Ancak siyaset algıyla da yürür.

Ve bugün CHP’nin en büyük sorunu tam olarak budur.

Algı.

Vatandaşın kafasında oluşan soru işaretleri.

Şeffaflık beklentisi.

Hesap verme ihtiyacı.

CHP bu yükü taşıyabilecek mi?

Yoksa her yeni dosya yeni bir tartışmanın kapısını mı açacak?

Asıl mesele budur.

FABRİKA AYARLARINA DÖNÜŞ MÜMKÜN MÜ?

Peki CHP fabrika ayarlarına dönebilir mi?

İşte milyon dolarlık soru burada.

Çünkü bugün CHP’de Atatürkçülük tartışılıyor.

Ulusalcılık tartışılıyor.

Parti kimliği tartışılıyor.

Belediyecilik anlayışı tartışılıyor.

Partinin ideolojik omurgası tartışılıyor.

Bir siyasi hareket sürekli kendi kimliğini tartışıyorsa orada ciddi bir yön krizi vardır.

Ve CHP bugün tam olarak bunu yaşıyor.

Kendi rotasını kaybetmiş bir gemi gibi.

Kaptan değişiyor…

Mürettebat değişiyor…

Ama pusula hâlâ bulunamıyor.

CHP’NİN İHTİYACI YENİ İSİMLER DEĞİL YENİ BİR MUHASEBE

Belki de CHP’nin ihtiyacı olan şey yeni bir genel başkan değil.

Yeni bir muhasebe.

Yeni bir yüz değil.

Yeni bir vicdan.

Yeni bir slogan değil.

Yeni bir hesaplaşma.

Çünkü arınma sadece kişileri değiştirmekle olmaz.

Zihniyeti değiştirmekle olur.

TARİHİ YOL AYRIMINDA CHP

Bugün CHP’nin önünde iki yol var.

Ya geçmişle yüzleşecek…

Ya da geçmişin yükü altında ezilecek.

Ya kendi içinde gerçek bir değişim başlatacak…

Ya da bölünerek küçülecek.

Siyaset boşluk kabul etmez.

Millet kavga eden değil, çözüm üreten görmek ister.

Ve unutulmamalıdır ki…

Partileri seçimler değil…

Bazen kendi iç hesaplaşmaları yıkar.

CHP bugün belki de tarihinin en kritik virajlarından birinde.

Bu viraj dönülecek mi?

Yoksa savrulup gidilecek mi?

İşte buna ne mahkemeler…

Ne anketler…

Ne de genel başkanlar karar verecek.

Kararı millet verecek.

Ve milletin verdiği kararın temyizi yoktur.

Dünyanın gözü İran’da.

Füzeler…

Tehditler…

Karşılıklı restleşmeler…

Ama ben başka bir yere bakıyorum.

Haritanın görünmeyen tarafına.

Çünkü bazen savaşlar cephede değil, masada başlar.

Ve bazen en büyük kavga düşmanla değil, müttefikle yaşanır.

ABD ile İran bir gün anlaşır mı?

Olabilir.

Tarihte olmaz denilen çok şey oldu.

Dün şeytan ilan edilenler, bugün müzakere ortağı olabiliyor.

Peki o gün geldiğinde ne olacak?

İşte asıl soru bu.

Çünkü o gün Washington ile Tahran’ın değil…

Washington ile Tel Aviv’in arasındaki fay hattı kırılabilir.

Amerika yıllardır İsrail’e ne verdi?

Silah verdi.

Mühimmat verdi.

Diplomatik kalkan verdi.

Birleşmiş Milletler’de arka çıktı.

Bölgedeki bütün maliyetleri üstlendi.

Ama son dönemde ortaya çıkan tablo Washington’un beklediği tablo değil.

Gazze’de yaşananlar, dünyanın önemli bölümünde İsrail’in imajını aşındırırken Amerika’nın da itibarını tartışmaya açtı.

ABD’nin “küresel liderlik” iddiası, İsrail’in attığı her adımın gölgesinde sorgulanmaya başladı.

Bunun Washington’da rahatsızlık oluşturmadığını düşünmek saflık olur.

Dikkat edin.

Amerikan yönetiminden zaman zaman Netanyahu’ya yönelik sitemler geliyor.

Lübnan konusunda…

Gazze konusunda…

Bölgesel gerilim konusunda…

Elbette herkes bunun ne kadarının gerçek ne kadarının diplomatik tiyatro olduğunu tartışıyor.

Ama ortada inkâr edilemeyecek bir gerçek var.

ABD çıkarlarına bakar.

İsrail duygularına değil.

Bir başka yanlış okuma da İran konusunda yapılıyor.

Birileri İran’ı, Suriye sanıyor.

Oysa ikisi aynı şey değil.

Hiç olmadı.

Suriye yıllarca iç savaşın, mezhep çatışmalarının ve dış müdahalelerin altında parçalandı.

Devlet ile toplum arasındaki bağ koptu.

İran’da ise durum farklı.

İktidarı seven de var.

Sevmeyen de.

Ama söz konusu ülke olduğunda milyonlarca insanın refleksi değişiyor.

Çünkü İran’da devlet fikri birkaç on yılın değil, birkaç bin yılın birikimi.

Bu nedenle İran’a ilişkin yapılan hesaplar çoğu zaman cetvelle dağ ölçmeye benziyor.

Batı’nın en büyük hatalarından biri budur.

Her ülkeyi birbirine benzetmek.

Her toplumu aynı sanmak.

Her krizin aynı yöntemle çözülebileceğine inanmak.

Sonra ne oluyor?

Masa başında kurulan planlar sahada duvara çarpıyor.

Körfez’in dar sularında sadece gemiler sıkışmıyor.

Büyük güçlerin hesapları da sıkışıyor.

Ve tarih bize şunu söylüyor:

Bazı devletler ekonomik güçle ayakta kalır.

Bazıları askeri güçle.

Bazıları ise insanların zihnindeki vatan fikriyle.

İran’ın asıl gücü de tam burada yatıyor.

Bu yüzden bölgede yaşananları izlerken sadece füzelere bakmayın.

Asıl hikaye, müttefiklerin birbirine ne kadar tahammül edeceğinde gizli olabilir.

MHP’nin en büyük problemi muhalifleri değil…

Rakipleri değil…

Dışarıdan gelen saldırılar da değil…

MHP’nin asıl problemi, yıllardır içinde büyüttüğü “bedel ödemeden kahraman olma” hastalığıdır.

Bakıyorum…

Kavgada yoklar.

Mücadelede yoklar.

Paylaşımda yoklar.

Çilede yoklar.

Sıkıntıda yoklar.

Dertte yoklar.

Ama makam dağıtılırken varlar.

Sıfat verilirken varlar.

Fotoğraf çekilirken varlar.

Kürsü kurulurken varlar.

Protokol sıralanırken varlar.

Ne hikmetse en ön sırada hep onlar var.

Bir de bunların ortak özelliği vardır.

Kimseyle kötü olmazlar.

Çünkü hiçbir şey için risk almazlar.

Kimsenin yanında durmazlar ki karşılarında biri oluşsun.

Kimseye omuz vermezler ki yük taşısınlar.

Kimse için bedel ödemezler ki yara alsınlar.

Gelene ağam…

Gidene paşam…

Rüzgar hangi taraftan eserse yüzlerini o tarafa dönerler.

Sonra da dönüp kendilerini davanın emektarı ilan ederler.

Oysa bu hareket böyle kurulmadı.

Biz öyle öğrenmedik.

Bir gazozu dokuz kişi ile paylaştığımız günleri biliriz.

Birimizin cebinde para yoksa hepimiz parasız gezerdik.

Birimiz açsa hepimiz aç kalırdık.

Dostluğu da kardeşliği de böyle öğrendik.

Rantın ne olduğunu bilmezdik.

Yalakalıktan utanırdık.

Menfaat hesabı yapanı aramızda barındırmazdık.

Kanımız aksa da…

Başımız yarılsa da…

Cezaevlerine düşsek de…

Kurşunlansak da…

İşkencelerden geçsek de…

“Biz bedel ödedik” diye dolaşmadık ortalıkta.

Çünkü davaya hizmeti ticarete dönüştürmedik.

Çünkü fedakarlığı senede bağlamadık.

Çünkü inandığımız dava için yapılanı zaten görev bildik.

Şimdi ise ilginç bir tablo var.

Hayatının hiçbir döneminde taşın altına elini koymamış insanlar…

Sanki destan yazmış gibi konuşuyor.

Bir bildirinin altında imzası olmayanlar…

Bir kavganın içinde bulunmayanlar…

Bir gece karakol kapısında beklememiş olanlar…

Bir arkadaşının cenazesinde omuz vermemiş olanlar…

Çıkıp en büyük dava adamı kesiliyor.

İşte asıl trajedi burada.

Ve sonra…

Bu insanlar yüzünden gerçek mücadele insanları geri çekiliyor.

Samimi insanlar küstürülüyor.

Fedakar insanlar yalnız bırakılıyor.

Omuz verenler unutuluyor.

Ter dökenler kenara itiliyor.

Meydan ise alkış ustalarına kalıyor.

MHP’yi yoran da budur.

MHP’yi zayıflatan da budur.

MHP’yi içten içe kemiren de budur.

Çünkü hiçbir hareket, mücadele etmeyenlerin omuzlarında yükselemez.

Hiçbir dava, sadece unvan taşıyanlarla ayakta kalamaz.

Hiçbir teşkilat, bedel ödemeyenlerin hikayeleriyle büyüyemez.

Bugün ihtiyaç duyulan şey yeni sıfatlar değildir.

Yeni makamlar değildir.

Yeni fotoğraflar değildir.

İhtiyaç duyulan şey;

Bir gazozu dokuz kişiyle paylaşan ruhun geri dönmesidir.

Bir arkadaşının derdini kendi derdi bilen vicdanın geri dönmesidir.

Menfaatin değil sadakatin konuştuğu günlerin geri dönmesidir.

Çünkü dava; kartvizitte yazan unvan değil…

Dar günde kimin yanında durduğundur.

Ve tarih her zaman konuşanları değil…

Zor günlerde safını belli edenleri yazar.

Cumhuriyet Halk Partisi bugün sadece bir genel başkanlık krizi yaşamıyor.

CHP bugün aynı zamanda bir kimlik, yön ve gelecek krizi yaşıyor.

Partinin içinde üç ayrı siyasi merkez oluşmuş durumda.

Birinci merkez Kemal Kılıçdaroğlu…

İkinci merkez Özgür Özel…

Üçüncü ve belki de en güçlü merkez ise Ekrem İmamoğlu…

Görünen tabloda isimler farklı olsa da aslında verilen mücadele CHP’nin gelecekte hangi siyasi çizgide ilerleyeceğinin mücadelesidir.

Son günlerde yaşanan en dikkat çekici gelişme, Parti Meclisi’ndeki 57 üyeden 28’inin istifa etmesi oldu.

Bu sıradan bir istifa değildir.

Bu doğrudan siyasi bir operasyondur.

Çünkü CHP kulislerinde uzun süredir konuşulan formül tam olarak buydu.

Parti Meclisi’ni çalışamaz hale getirerek olağanüstü kurultayın önünü açmak.

Nitekim kulislerde, PM’nin yeter sayısının altına düşürülmesi halinde kurultay sürecinin zorlanabileceği ve yeni bir liderlik yarışının başlatılabileceği konuşuluyordu. Bize ve çeşitli siyasi kaynaklara göre istifaların ardından yeni bir olağanüstü kurultay sürecinin tetiklenmesinin hedeflendiği öngörülüyor.

Dolayısıyla burada soru şu:

İstifa edenler CHP’yi mi kurtarmak istiyorlar?

Yoksa CHP’nin mevcut yapısını işlevsiz hale getirerek yeni bir siyasi denklem mi kurmaya çalışıyorlar?

Kemal Kılıçdaroğlu cephesinden bakıldığında tablo farklı.

Kılıçdaroğlu yıllarca partiyi yönetti.

Seçim kaybetti ama örgütü kontrol etmeyi başardı.

Bugün de CHP’nin önemli bir bölümünde hala ciddi bir etkisi bulunuyor.

Mahkeme kararları sonrasında eski Parti Meclisi’nin yeniden göreve çağrılması ve parti organlarının yeniden şekillendirilmesi girişimleri bunun göstergesi.

Ancak Kılıçdaroğlu‘nun önündeki en büyük problem zaman.

Siyasette bazen haklı olmak yetmez.

Zamanın ruhunu yakalamak gerekir.

CHP tabanının önemli bir bölümü artık yeni yüzler görmek istiyor.

Özgür Özel ise farklı bir hikâye yazmaya çalışıyor.

Özel‘in siyasi stratejisi son dönemde “örgüt iradesi” ve “mağduriyet” üzerinden ilerliyor.

Mahkeme kararları, parti içi müdahale tartışmaları ve kurultay krizleri, Özel‘e taban nezdinde yeni bir siyasi alan açıyor.

Bu nedenle bazı gözlemciler, Özel‘in yalnızca genel başkanlığı korumaya değil, aynı zamanda CHP içinde yeni bir kurucu liderlik hikayesi oluşturmaya çalıştığını düşünüyor.

Eğer başarılı olursa CHP’nin yeni Ecevit‘i olarak anılabilir.

Başarısız olursa geçici bir ara dönem lideri olarak tarihe geçebilir.

Peki Ekrem İmamoğlu nerede?

Asıl soru budur.

Çünkü CHP’de görünmeyen ama en güçlü siyasi aktör hala Ekrem İmamoğlu.

Bugün CHP’de birçok tartışmanın merkezinde aslında İmamoğlu bulunuyor.

Partinin gelecekteki cumhurbaşkanı adayı kim olacak?

Muhalefetin doğal lideri kim olacak?

CHP’nin seçim stratejisini kim belirleyecek?

Bu soruların tamamı dönüp dolaşıp aynı isme çıkıyor.

Bu nedenle CHP’de yaşanan her liderlik mücadelesi biraz da İmamoğlu sonrası dönemin hazırlığı olarak okunuyor.

Bir başka soru da şu:

Kılıçdaroğlu sonrası CHP’nin genel başkanı kim olur?

Bugünkü şartlarda üç isim öne çıkıyor.

Özgür Özel…

Ekrem İmamoğlu…

Ve Mansur Yavaş‘a yakın çizgide yeni bir uzlaşma adayı.

“Müslim Sarı mı, Özgür Özel mi?” sorusuna gelince…

Siyasette sürprizler mümkündür ancak bugün örgütsel güç, tanınırlık ve siyasi ağırlık açısından yarışın merkezinde hala Özgür Özel ve Ekrem İmamoğlu bulunuyor.

İmamoğlu‘nun doğrudan genel başkanlığa yönelip yönelmeyeceği ise tamamen siyasi şartlara bağlı olacaktır.

CHP’nin bugün yaşadığı sorun kişisel değildir.

Kurumsaldır.

Çünkü bir partide aynı anda üç lider konuşuluyorsa…

Aynı anda iki genel merkez hissi oluşuyorsa…

Aynı anda birkaç farklı kurultay senaryosu tartışılıyorsa…

Orada artık liderlik sorunu değil otorite sorunu vardır.

CHP’nin karşı karşıya olduğu temel mesele budur.

Benim gördüğüm tablo şu:

28 Parti Meclisi üyesinin istifası bir son değil.

Bir başlangıçtır.

Bu hamle CHP’nin içindeki güç savaşının yeni perdesini açmıştır.

Ama bu savaşın sonunda kazananın kim olacağını henüz kimse bilmiyor.

Kılıçdaroğlu tecrübesiyle direniyor.

Özgür Özel örgüt desteğiyle mücadele ediyor.

Ekrem İmamoğlu ise sahneye çıkacağı doğru zamanı bekliyor.

Fakat bütün bu hesapların arasında unutulan bir gerçek var:

CHP seçmeni artık isimlerin değil, sonuçların peşinde.

Ve seçmen, yıllardır süren iç hesaplaşmaların ardından aynı soruyu sormaya devam ediyor:

CHP iktidara hazırlanıyor mu, yoksa kendi içinde iktidar mücadelesi vermeye devam mı edecek?

Önümüzdeki süreçte bu sorunun cevabı sadece CHP’nin değil, Türkiye siyasetinin de yönünü belirleyecek.

Bir ozanın yüreğinden dökülen sözler, milyonların vicdanında yankı buluyor. Sorulması gereken soru şu: Değişen zaman mı, yoksa değişen biz miyiz?

Pazar sabahları insanın kendisiyle konuştuğu zamanlardır.

Haftanın telaşı biraz olsun diner, şehir biraz yavaşlar, insanın kulağı da kalbine daha çok yaklaşır.

Bugün öyle bir pazar sabahında, bir ozanın yüreğinden dökülen sözlere takıldı aklım.

Sorduğu soru aslında hepimizeydi:

“Nerede o eski biz?”

Dikkat edin…

“Nerede o eski günler?” demiyor.

“Nerede o eski insanlar?” da demiyor.

Doğrudan bizi soruyor.

Çünkü mesele zamanın değişmesi değil.

Mesele insanın değişmesi.

Eskiden insanların daha zengin olduğunu söyleyemeyiz.

Daha lüks evlerde yaşadığını da…

Daha çok imkana sahip olduğunu hiç söyleyemeyiz.

Ama bir şey vardı.

Birbirimize karşı daha fazla saygımız vardı.

Bir sofranın bereketi sadece yemekle ölçülmezdi.

Bir mahallenin değeri binalarıyla değil, insanlarıyla bilinirdi.

Bir büyüğün sözü nasihat, bir küçüğün hatası emanet sayılırdı.

Şimdi dönüp etrafımıza bakıyoruz.

Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor.

Aynı sokakta yürüyenler birbirinin gözünün içine bakmıyor.

Aynı masada oturanlar bile aynı duyguyu paylaşamıyor.

Peki ne oldu bize?

Bu soru siyasetin de üstünde…

Ekonominin de üstünde…

Gündelik tartışmaların da üstünde bir soru.

Çünkü bir millet önce kalbinde güçlenir.

Kalbi yorulan toplumların ayakta kalması zorlaşır.

Bugün çocuklarımız için kaygılanıyoruz.

Gençlerden şikayet ediyoruz.

Eğitimden yakınıyoruz.

Sosyal medyanın insanları değiştirdiğini söylüyoruz.

Belki de biraz durup şu soruyu sormamız gerekiyor:

Biz çocuklarımıza neyi miras bırakıyoruz?

Daha büyük evler mi?

Daha pahalı arabalar mı?

Yoksa karakter mi?

Vicdan mı?

Merhamet mi?

Çünkü insanı ayakta tutan bina değil, değerlerdir.

Milleti ayakta tutan para değil, ortak vicdandır.

İşte yıllardır adına “töre” dediğimiz şey de tam olarak budur.

Töre…

Bazılarının sandığı gibi baskı değil.

Töre; büyüğe saygıdır.

Töre; küçüğe şefkattir.

Töre; komşunun hakkını gözetmektir.

Töre; yetimin başını okşamaktır.

Töre; doğruluktan ayrılmamaktır.

Töre; insan kalabilmektir.

Bugün kaybetmekten korkmamız gereken şey sadece ekonomik değerler değildir.

Asıl korkmamız gereken, bizi biz yapan değerlerin sessizce elimizden kayıp gitmesidir.

Çünkü milli kimlik sadece nüfus cüzdanında yazan bir ifade değildir.

Milli kimlik; bir milletin hafızasıdır.

Vicdanıdır.

Karakteridir.

Ve geleceğe bıraktığı izdir.

Karamsar değilim.

Çünkü bu millet daha zor zamanları da gördü.

Küllerinden yeniden doğmasını da bildi.

Yeter ki birbirimizi dinlemeyi unutmayalım.

Yeter ki doğruluktan vazgeçmeyelim.

Yeter ki çocuklarımıza sadece başarıyı değil, ahlakı da öğretelim.

Yeter ki birbirimize yeniden selam vermeyi hatırlayalım.

Belki o zaman kaybettiğimizi sandığımız birçok şeyin aslında hala içimizde yaşadığını göreceğiz.

CHP tarihinde çok kriz görüldü.

Ama böylesi az görüldü.

Bir tarafta Genel Merkez.

Bir tarafta Meclis.

Bir tarafta Kemal Kılıçdaroğlu.

Bir tarafta Özgür Özel.

Ve ortada kalan milyonlarca CHP seçmeni.

Şimdi herkes aynı soruyu soruyor:

CHP’yi kim yönetiyor?

Kağıt üzerinde verilen karar başka bir şeyi işaret ediyor.

Siyasi gerçeklik ise başka bir şeyi.

Kemal Kılıçdaroğlu‘nun yeni MYK hazırlığında olduğu konuşuluyor.

Özgür Özel ise, Meclis’te toplantı üstüne toplantı yapıyor.

Cumhurbaşkanlığı Aday Ofisi toplantısının Meclis’te yapılması sıradan bir tercih değil.

Bu bir mesaj.

“Ben buradayım.”

“Parti tabanı benimle.”

“Meclis grubu benimle.”

Mesajın özeti bu.

Peki ya delegeler?

Asıl savaş orada.

Çünkü CHP’nin geleceğini mahkeme salonları değil, delege iradesi belirleyecek.

Bu yüzden imzalar toplanıyor.

Bu yüzden herkes sayı hesabı yapıyor.

Bu yüzden gözler kurultay ihtimaline çevrilmiş durumda.

İşin ilginç tarafı şu:

Kılıçdaroğlu‘nun önünde teorik olarak bir yol var.

Özgür Özel‘in önünde ise siyasi meşruiyet iddiası.

İki taraf da kendisini CHP’nin gerçek temsilcisi olarak görüyor.

Sorun da tam burada başlıyor.

Bir parti aynı anda iki farklı merkezden yönetilebilir mi?

Tarih bunun zor olduğunu söylüyor.

Yarın yapılması beklenen grup toplantısı bu nedenle kritik.

Kürsüye kim çıkacak?

Salon kimin etrafında şekillenecek?

Milletvekilleri hangi fotoğrafın içine girecek?

Bazen siyaset uzun konuşmalarla değil, tek bir kare fotoğrafla yön değiştirir.

CHP’nin önündeki mesele artık yalnızca liderlik yarışı değil.

Varoluş meselesi.

Çünkü seçmen kavga görmek istemiyor.

İktidar alternatifi görmek istiyor.

Delegeler imza toplamaya devam ederse olağanüstü kurultay seçeneği masada kalmaya devam edecek. Son günlerde parti yönetiminin de bu seçeneği ciddi biçimde değerlendirdiği yönünde haberler bulunuyor.

Ve günün sonunda bütün tartışma tek soruya dönüşecek:

CHP, Kılıçdaroğlu‘nu mu geri çağıracak?

Yoksa Özgür Özel’i yeniden tescil mi edecek?

Türkiye siyaseti cevabı bekliyor.

Ama galiba en çok da CHP seçmeni…

Bir parti düşünün…

Mahkeme salonlarında tartışılıyor.

Kurultayları şaibe iddialarıyla anılıyor.

Eski genel başkanı çıkıp “özür diliyorum” diyerek kendi dönemine hançer vuruyor.

Ve herkes aynı soruyu soruyor:

CHP’nin asıl sorunu iktidar mı, yoksa CHP’nin kendisi mi?

Kemal Kılıçdaroğlu‘nun sözleri sıradan bir siyasi konuşma değildi.

Bu konuşma, yıllardır kapalı kapılar ar

dında fısıldanan tartışmaların yüksek sesle dile getirilmesiydi.

Çünkü Kılıçdaroğlu ilk kez sadece rakiplerini değil, kendi dönemini de sorguladı.

“FETÖ ajanlarını fark edemedim” dedi.

“Hortumları kesemedim” dedi.

“Belediyelerde harama bulaşanları ayıklayamadım” dedi.

Asıl soru şu:

Bu sözler geçmişe mi yönelikti?

Yoksa bugün CHP’yi yöneten kadrolara mı?

İsim verilmedi.

Ama siyasette bazen isim vermemek, isim vermekten daha yüksek ses çıkarır.

Bugün CHP iki ayrı fotoğraf veriyor.

Bir tarafta “değişim” diyerek yola çıkanlar.

Diğer tarafta “önce arınma” diyenler.

Bir tarafta koltuğu kazanmanın yeterli olduğunu düşünenler.

Diğer tarafta partinin ruhunu kaybettiğini söyleyenler.

İşte CHP’nin kaderi tam burada düğümleniyor.

Çünkü mesele artık genel başkanlık yarışı değil.

Mesele, CHP’nin hangi kimlikle yoluna devam edeceği.

Parti; şaibe tartışmalarıyla mı anılacak?

Yoksa kendi içindeki hesaplaşmayı yapıp yeni bir sayfa mı açacak?

Kılıçdaroğlu‘nun konuşmasının satır aralarında gizlenen asıl soru da bu.

CHP kime yar olacak?

Parti içine sızdığı iddia edilen yapılara mı?

Siyasi rant düzenlerine mi?

Yoksa köklü bir muhasebe ve arınma talep eden tabanına mı?

Türk siyasetinde bazen seçimlerden daha önemli kırılmalar vardır.

Bugün CHP’nin yaşadığı tam da böyle bir kırılmadır.

Çünkü artık tartışma kimin genel başkan olacağı değildir.

Tartışma, CHP’nin ne olacağıdır.

Ve bu sorunun cevabı sadece CHP’nin değil, Türkiye siyasetinin önümüzdeki yıllarını da belirleyecektir.

“Günlerden Cuma… İklim-i Rum’da bir mehter yürüyüşü vardı…”

Yer gök tekbir sesiyle inliyordu…
Davullar vuruyor, sancaklar göğe yükseliyordu.
Bir çağ titriyordu.
Çünkü surlara sadece asker yürümüyordu…
Bir medeniyet yürüyordu.

Ve o gün…
Peygamber Efendimiz’in asırlar öncesinden verdiği müjde gerçekleşiyordu:

“Konstantiniyye elbet fethedilecektir. Onu fetheden komutan ne güzel komutan, o ordu ne güzel ordudur.”

Bu söz sıradan bir övgü değildi.
Bu, tarihin en büyük methiyelerinden biriydi.
Bir komutana nasip olmuş en büyük şerefti.

Fatih Sultan Mehmed Han…
Daha çocuk yaşta omuzlarına çağların yükünü almış bir irade…
Onun derdi sadece bir şehri almak değildi.
Onun derdi; karanlığı yırtıp adaletin güneşini doğurmaktı.

İstanbul’un surları yüksekti…
Ama iman daha yüksekti.

Gemileri karadan yürütmek sadece askeri deha değildi.
Bu, “İmkânsız” denilen her şeye meydan okuyan bir inancın haykırışıydı.

Çünkü inanmış bir milletin önünde hiçbir zincir duramazdı.

29 Mayıs 1453’te fethedilen sadece İstanbul değildi…
Korku fethedildi.
Esaret fethedildi.
Kibir fethedildi.

Ve dünya o gün şunu gördü:
İslam; yıkan değil yaşatan, korkutan değil merhamet eden bir medeniyetin adıdır.

Fatih’in ordusu sıradan bir ordu değildi.
Onlar Allah’a secde ederek yürüyen askerlerdi.
Geceleri dua, gündüzleri cihat eden yiğitlerdi.
Onlar çağ açan son büyük yürüyüşün neferleriydi.

Bugün hala Ayasofya’nın kubbelerinde yankılanan ezan sesi varsa…
Bu, Fatih’in emanetidir.
Bugün bu millet hala diz çökmüyorsa…
Bu, Malazgirt’ten İstanbul’a uzanan ruhun hala diri olduğundandır.

Çünkü bazı fetihler toprak kazanmak değildir.
Bazı fetihler insanlığın kaderini değiştirmektir.

Ve bugün…
Dünyanın dört bir yanında mazlumların gözü hala bu topraklara çevriliyse, bunun sebebi tarihin hafızasıdır.
Çünkü bu millet sadece devlet kurmadı…
Umut kurdu.

Şimdi dönüp kendimize sormanın zamanıdır:
Fatih’in torunları olmak sadece övünmek midir?
Yoksa onun ahlakını, cesaretini, ilmini ve imanını taşımak mıdır?

Asıl fetih;
Nefsi yenmektir.
Cehaleti yenmektir.
Ayrılığı yenmektir.
Kardeşliği yeniden diriltmektir.

Çünkü fetih ruhu ölürse, şehirler ayakta kalsa bile medeniyet çöker.

Ama bu milletin mayasında dua var.
Secde var.
Şehadet var.
Ve en önemlisi… teslim olmayan bir ruh var.

O günlerden Cumaydı…
Bugün de Cuma…

O gün surlardan tekbir yükselmişti, bugün minarelerden  hem sala  hem de tekbirler yeniden yükseliyor.
O gün bir çağ kapanmıştı, bugün yeni dirilişlerin duası yapılıyor.

Cumanız mübarek olsun…
Fethimiz kutlu olsun…
Zaferimiz daim olsun…

Bazı milletler vardır…
Haritaya bakarak yön bulur.

Bazı milletler vardır…
Rüzgâra göre saf değiştirir.

Bir de bazı milletler vardır ki;
Yüzyıllarca başkalarının çizdiği rotalarda yürütülür…
Kendi gemisinin kaptanı olduğunu sanırken,
Aslında başkasının limanına yük taşıdığını yıllar sonra anlar.

Türkiye işte tam da böyle bir eşikten geçti…

Bu millet uzun yıllar boyunca kendi iradesiyle değil,
kendisine uygun görülen sınırlar içinde nefes aldı.
Ekonomisi başka merkezlere bağlandı,
siyaseti başka başkentlerde yorumlandı,
manşetleri başka odalarda yazıldı.

Birileri bu ülkeye sürekli şunu fısıldadı:

“Büyüme ama taşma…
Yüksel ama şahlanma…
Savun ama meydan okuma…
İtaat et ki medeni sayılırsın…”

Çünkü onlar için güçlü Türkiye;
hesap bozan Türkiye’ydi.

Kendi İHA’sını yapan değil,
başkasının hurdasına muhtaç kalan Türkiye makbuldü.

Gazze’ye ağlayan değil,
susup önüne bakan Türkiye makbuldü.

Afrika’da mazlumun elini tutan değil,
Paris’ten izin alan Türkiye makbuldü.

Ama hesap etmedikleri bir şey vardı:

Bu milletin hafızası ölmemişti…

Bir gün çıktı Anadolu’nun içinden bir siyasi damar…
Ve dedi ki: Türkiye, sadece sınırlarından ibaret değildir.

İşte kavga o gün başladı.

Çünkü mesele bir parti meselesi değildi artık.
Mesele yön meselesiydi…
Pusula meselesiydi…

Yıllarca yüzünü Batı’ya dönmekle modernleşeceğini sanan bir ülke,
ilk kez kendi aynasına bakmaya başladı.

Savunma sanayiindeki her adım,
sadece teknik bir başarı değildi;
zincir kırma operasyonuydu.

Yerli motor…
Yerli füze…
Yerli enerji hamlesi…
Bunların hepsi aynı cümlenin parçalarıydı: Ben artık kendi kararımı kendim veririm.

İşte emperyal düzenin korkusu tam burada başladı.

Çünkü onlar Türkiye’yi güçlü olduğu için değil,
itaatkâr olduğu sürece seviyorlardı.

Bir zamanlar darbelerle hizaya çekilen bu millet,
şimdi sandıkla direniyordu.

Eskiden manşetlerle ayar verilen siyaset,
şimdi milletin sokağından besleniyordu.

Ve en çok da buna öfkeleniyorlardı…

Bakın dikkat edin:
Türkiye ne zaman kendi çıkarını savunsa,
aynı anda bütün küresel medya aynı dili konuşuyor.

Bir bakıyorsunuz Londra’daki gazete,
Berlin’deki ekran,
Washington’daki düşünce kuruluşu,
aynı cümleyi kuruyor: Türkiye eksen kayıyor…

Hayır…

Türkiye’nin ekseni kaymıyor.
Türkiye ilk kez kendi eksenine oturuyor.

Asıl problem bu.

Çünkü güçlü Türkiye;
sadece enerji denkleminde değil,
zihin haritasında da deprem etkisi oluşturuyor.

Bir zamanlar yardım isteyen ülke,
şimdi oyun kuran ülkeye dönüşüyor.

Ve bu dönüşüm,
küresel düzenin konforunu bozuyor.

Bugün Türkiye’nin attığı her bağımsız adım,
sadece siyasi değil;
medeniyet psikolojisinin yeniden ayağa kalkışıdır.

Onun için bazı çevreler Erdoğan ismini duyunca öfkeye kapılıyor.
Çünkü onlar bir kişiden çok,
bir kırılmadan korkuyorlar.

Korkuları şu:

Ya bu millet gerçekten kendine inanırsa?

İşte o zaman sadece ekonomi değişmez…
Dünya dengesi değişir.

Artık mesele şudur:

Türkiye yeniden kendi hikâyesini mi yazacak,
yoksa başkalarının dipnotu olmaya devam mı edecek?

Bu soru yalnız bugünün değil,
önümüzdeki yüz yılın sorusudur.

Ve tarih şunu defalarca göstermiştir:

Kendi pusulasını kaybeden milletler,
başkasının haritasında kaybolur.

Ama kendi yönünü bulan milletleri,
hiçbir fırtına durduramaz…

24 Mayıs 2015…
Bir evladın omzundaki dağ yıkıldı o gün…
Babam Ahmet Turan,
Hakk’ın rahmetine yürüdü…
Ve ben o gün,
yalnızca bir baba değil,
arkamı yasladığım bir çınarı kaybettim…

Eskiden büyüdüğümü sanırdım.
Oysa babamın gözünde,
saçıma ak düşse de ben hâlâ çocuktum.
Şimdi Alperen’e ve Oğuzkağan’a bakınca anlıyorum…
Bir baba için evlat,
kaç yaşına gelirse gelsin,
dizinin dibinde uyuyan o küçük çocuktur…

Bayramlar gelir…
Sofralar kurulur…
Ama bazı sandalyeler hep boş kalır.
İnsan en çok da bayram sabahlarında yetim kalıyor…
Çünkü bir babanın sesi olmayınca,
evin duvarları bile sessizleşiyor.

“Bana bayramda ne getireyim?” dediler…
Ben de içimden;
Babamın kokusunu getirin dedim…
Bir nasihatini,
bir tebessümünü,
bir kez daha “oğlum” deyişini getirin…

Çünkü anladım ki;
Kurban yalnızca kesilen bir adak değil,
bir yetimin başını okşamak,
bir garibin duasına karışmak,
bir babasızın içine düşen sessizliği anlamaktır…

Ey insanlık…
Merhameti kaybederseniz,
dünyayı kazansanız ne olur?
Ey Türk milleti…
Bir zamanlar mazlumun umudu olan bu yürek,
yeniden kardeşlikle ayağa kalkmalıdır.

Gazze’de ağlayan çocuk da,
Doğu Türkistan’da susturulan mazlum da,
Afrika’da açlığa direnen yavru da,
aslında aynı cümlenin içinde ağlıyor:
“Bizi unutmayın…”

Bu bayram;
et değil vicdan paylaşın…
Çünkü Allah’a ulaşan ne kandır ne gösteriş…
O’na ulaşan,
kırılmış bir kalbin içinden kopan samimi duadır.

Babam Ahmet Turan’a rahmet,
tüm ahirete göçen babalara dua olsun…
Ve Rabbim,
kimseyi bayram sabahı
babasının yokluğuyla sınamasın…

Bir baba gider…
Ama bıraktığı sevgi,
ömrün sonuna kadar evladın omzunda yaşamaya devam eder…

Bazıları çıkıp her fırsatta şunu söylüyor:

“Ben ülkücüyüm.”
“Çok bedel ödedim.”

İyi de…

Bu dava size ne borçlu?

Çünkü gerçek bedel;
mikrofon başında anlatılan değil,
mezar taşına yazılandır.

Bu hareketin gerçek sahipleri;
televizyon ekranlarında bağıranlar değil,
evladını toprağa verip “vatan sağ olsun” diyebilen analardır.

Kolunu,
bacağını,
gençliğini bu ülkeye bırakmış gazilerdir.

Ülkücülük;
geçmişte yaptığını ömür boyu tahsil etme makamı değildir.

Ülkücülük;
devlet zor durumdayken kenara çekilmemektir.

İşine gelince susup,
işine gelince bağırmamaktır.

Rüzgâra göre saf değiştirmemektir.

Ülkücü;
hak yemez.

Ülkücü;
küçüğünü ezmez.

Ülkücü;
makam için karakterini satmaz.

Ve gerçek ülkücü…
Davanın adını kullanıp şahsi ikbal devşirmez.

Bugün “dava” diye konuşulan birçok yerde;
ülküden çok hesap var.

Koltuk hesabı…
İhale hesabı…
Güç hesabı…

Ama kimse kusura bakmasın:

Menfaatin olduğu yerde dava değil,
pazarlık başlar.

Bir de en acısı şu…

Bu hareketin yükünü yıllarca sırtında taşıyan sessiz insanlar var.

Ne televizyona çıktılar,
ne alkış beklediler,
ne de fedakârlıklarını reklam yaptılar.

Çünkü onlar şunu biliyordu:

Vatan için yapılan fedakârlığın faturası millete kesilmez.

Bugün herkes slogan atıyor…

Ama slogan büyüdükçe,
samimiyet küçülüyor.

O yüzden mesele bağırmak değil.

Adam kalabilmek.

Çünkü ülkücülük;
öfkesini kontrol edebilmektir.

Güç eline geçtiğinde ahlakını kaybetmemektir.

Ve gerektiğinde,
hiçbir çıkar beklemeden
devletinin yanında durabilmektir.

İşte gerçek ülkücülük budur.

Kısacası Ülkücülük rozette değil…
Karakterde yaşar…

Bugünün Türkiye’sinde en büyük soru şu:

Vekil mi daha güçlü?
Yoksa asil mi?

Yani milletin seçip gönderdiği mi güçlü…
Yoksa o milleti oluşturan sade vatandaş mı?

Bakıyorsunuz…
Bir gazeteci canlı yayında görev yapıyor.
Bir polis, devletin verdiği emri uygulamaya çalışıyor.
Bir kameraman kalabalığın içinde ezilmeden görüntü almaya uğraşıyor.

Ve tam o anda…
“Dokunulmazlık zırhı” devreye giriyor.

Bir milletvekili öfkeleniyor…
Bir gazetecinin kulağına vurabiliyor.
Bir polis memurunun yakasına yapışabiliyor.
Kalabalığın ortasında bağırabiliyor.
İtebiliyor.
Tehdit edebiliyor.

Sonra ne oluyor?

Hiç…

Çünkü sırtında görünmez bir zırh var:
Dokunulmazlık.

Şimdi biri çıksın da anlatsın bize…

Nedir bu dokunulmazlık zırhı?

Milletin adına görev yapan insanlara vurma serbestisi mi?
Gazeteciyi susturma ayrıcalığı mı?
Polisi aşağılamanın anayasal güvence altına alınmış hali mi?

Milletvekili olmak…
Millete rağmen güç kullanma yetkisi değildir.

Tam tersine…
Milletin önünde daha fazla sorumluluk taşımaktır.

Ama bizde işler tersine döndü.

Gazeteci sahada dayak yiyor…
Polis arada kalıyor…
Kameraman hedef oluyor…
Sonra herkes dönüp birbirine bakıyor, “Acaba kimi kızdırdık?”

Çünkü artık kamu görevi yapan insanlar kimseye yaranamıyor.

Gazeteci haber yaparsa suçlu…
Yapmazsa korkak.

Polis müdahale ederse zalim…
Etmezse beceriksiz.

Herkes ateş altında.

Oysa o insanlar orada şahsi hevesleri için bulunmuyor.

Gazeteci; kamu adına orada.
Polis; devlet adına orada.
Kameraman; toplum gerçeği görsün diye orada.

Ama siyasetçinin bir anlık öfkesi…
Bazen hepsinin emeğini, onurunu, güvenliğini ezip geçiyor.

Sonra da dönüp “demokrasi” diyoruz.

Demokrasi…
Kameraya vurmak değildir.

Demokrasi…
Hoşuna gitmeyen soruyu susturmak değildir.

Demokrasi…
Devletin polisini düşman görmek değildir.

Ve en önemlisi…

Dokunulmazlık; milletin verdiği emanettir.
Millete karşı kullanılacak bir sopa değil.

Bu ülkede artık insanlar şunu görmek istiyor:

Kanun karşısında gerçekten herkes eşit mi?

Yoksa bazı insanlar için anayasa çelik yelek gibi mi çalışıyor?

İşte asıl mesele budur.

Çünkü vatandaş bugün şunu düşünüyor: “Ben sokağın ortasında bir gazeteciye el kaldırsam hayatım kararır…
Peki siyasetçi yapınca neden sadece haber oluyor?”

Türkiye’de siyaset bazen rakiple değil, insanın kendi partisiyle yaptığı savaşa dönüşüyor.

Bugün yaşanan tam olarak bu.

CHP günlerdir “iktidar bize operasyon çekiyor” diyor.

Peki ortadaki tablo ne?

Şikâyet eden CHP’li.

Suçlayan CHP’li.

İfade veren CHP’li.

Mahkemeye taşıyan CHP’li.

Ama suçlu yine dış güçler.

Olur mu?

Oluyor.

Çünkü Türkiye’de siyaset artık gerçekle değil, algıyla yapılıyor.

CHP uzun süredir seçim kaybetmeyi normalleştirdi ama parti içi hesaplaşmayı hiçbir zaman yönetemedi.

Kazanın kapağı her seferinde daha sert açılıyor.

Şimdi de kurultay tartışması…

Bir taraf “şaibe yok” diyor.

Öteki taraf “irademiz çalındı” diyor.

Ve iş dönüp dolaşıp mahkemenin önüne geliyor.

Sonra aynı CHP çıkıp diyor ki: “Yargı siyasallaştı.”

İyi de…

Sorun partinin salonunda başladıysa, hakim ne yapsın?

Sırtını dönüp gitsin mi?

Türkiye’de muhalefetin en büyük problemi tam burada başlıyor.

Kendi krizini yönetemeyen bir yapı, ülke yönetimine talip oluyor.

Ve toplum şunu soruyor, “Sen kendi partinde düzen kuramamışken, devleti nasıl yöneteceksin?”

Acı ama gerçek soru bu.

Özgür Özel’in dili sert.

Ekrem İmamoğlu’nun ekibi agresif.

Kılıçdaroğlu cephesi kırgın.

Taban öfkeli.

Parti yönetimi ise sürekli “mağduruz” tonunda.

Fakat siyaset sadece mağduriyetle yürümüyor.

Hele Türkiye’de hiç yürümüyor.

Çünkü seçmen artık bağıranı değil, kriz çözebilen siyasetçiyi arıyor.

CHP’nin yıllardır çözemediği mesele şu: Parti içinde demokrasi istiyorlar ama sonuç kendilerine çıkmayınca sistemi suçluyorlar.

Bu yüzden toplumun önemli bir kısmı CHP’ye bakınca muhalefet değil, bitmeyen bir iç savaş görüyor.

Bir de şu gerçek var: Türk siyasetinde seçmen kavga izlemeyi sever ama kavga edenin ülke yönetmesini istemez.

İşte CHP tam burada kaybediyor.

Her kriz sonunda aynı görüntü ortaya çıkıyor:

Mikrofonlar…

Bağrışmalar…

“Darbe yapılıyor” açıklamaları…

Ve birbirini hain ilan eden partililer…

Sonra dönüp topluma “bize güvenin” çağrısı…

Kolay değil.

Çünkü güven dediğiniz şey sloganla değil, tutarlılıkla oluşur.

Şimdi herkesin merak ettiği soru şu: CHP bu krizden güçlenerek mi çıkacak…

Yoksa kendi içinde büyüttüğü kavganın altında mı kalacak?

Türkiye izliyor.

Hem de artık sadece siyasi değil, psikolojik bir merakla izliyor.

Çünkü bazen bir partiyi rakibi değil…

Kendi aynası yorar.

Aziz Dağtekin Yazdı

Şimdi bakınız, memleketin gündemi yine bir hayli hareketli. Herkes bir telden çalıyor, her kafadan bir ses çıkıyor. Ama bu seslerin arasında öyle bir tanesi var ki, kulak vermekte fayda var. Özellikle de CHP’ye gönül vermiş, bu partinin tarihine, misyonuna inanan her bir vatandaşımız için.

Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) bugün, uzun zamandır görmediği bir fırtınanın tam merkezinde. Bir yanda “partinin ideolojik hattından koparıldığını” savunan ve örgüte “Ayağa kalkın” çağrısı yapan bir manifesto; diğer yanda ise partiyi “emanet” olarak tanımlayıp “Bu ulu çınarın gölgesi haramın sığınağı olamaz” diyerek yönetimi isim vermeden hedef tahtasına oturtan eski Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu.

CHP içinde taşlar yerinden oynuyor. Peki, bu sadece bir “eski genel başkan-yeni genel başkan” çekişmesi mi, yoksa partinin genetik kodlarında yaşanan bir kırılma mı?

“Ayağa Kalkın” Çığlığı ve Siyasetsizlik Eleştirisi Ortaya atılan manifesto, sıradan bir parti içi eleştiri metni değil. “Siyasetsizlik” vurgusuyla, mevcut yönetimin partiyi iktidar alternatifi olmaktan uzaklaştırdığı iddia ediliyor. En dikkat çekici nokta ise; ittifak ortaklarından yapılan “transferler” üzerinden dile getirilen ahlaki sorgulama. “Geleni bağrına basıyorsan, gidene sesini çıkaramazsın” cümlesi, aslında sadece bir eleştiri değil; partinin ideolojik omurgasının zayıfladığına dair bir uyarı çanı.

Kılıçdaroğlu’nun “Arınma” Resti

Kılıçdaroğlu’nun sosyal medya üzerinden paylaştığı video, sessizliğini bozmasının ötesinde bir anlam taşıyor. “Emanete kara çalınamaz” ve “Gerektiğinde arınmayı da bilir” ifadeleri, mevcut yönetime doğrudan bir mesajdır. Kılıçdaroğlu, partinin temiz kalması adına bir “temizlik operasyonuna” ihtiyaç duyulduğunu, yani bir nevi “özüne dönme” hareketinin şart olduğunu ima ediyor.

Yayınlanan “arınma” videosunun Ali Öztunç, Faik Öztrak gibi etkili ve tecrübeli isimler tarafından paylaşılması, CHP’nin içindeki fay hattının tahmin edilenden çok daha derin olduğunu gösteriyor. Bir yanda “güzel yaşlanma” göndermeleriyle Kılıçdaroğlu’nu saf dışı bırakmaya çalışanlar, diğer yanda “disiplin süreçleri işletilsin” diyen keskin kalemler…

CHP’yi Neler Bekliyor?

CHP, bir yol ayrımında. Ya manifesto ve Kılıçdaroğlu’nun söylemleriyle tetiklenen bir “iç hesaplaşma” sürecine girerek ideolojik bir yenilenme yaşayacak ya da bu kutuplaşma parti bünyesinde daha büyük bir fraksiyonlaşmaya (parçalanmaya) yol açacak.

Disiplin tartışmaları, ihraç çağrıları ve vekiller arasındaki sosyal medya atışmaları; partinin enerjisini dışarıya, yani iktidara karşı kullanmak yerine kendi içine hapsetmesine neden oluyor. Ancak unutulmamalıdır ki; tarihin her döneminde kendi iç meselelerini “devrimci bir iradeyle” çözemeyen yapılar, halk nezdinde inandırıcılıklarını yitirmişlerdir.

Bugün CHP’de yaşananlar sadece bir “koltuk savaşı” gibi görünse de aslında daha derin bir çatışmanın habercisi: Parti, “eski alışkanlıkları” ile “yeni arayışları” arasında bir denge mi kuracak, yoksa bu fırtına ulu çınarı sarsmaya devam mı edecek?

CHP yönetimi için soru artık çok net: Kendi tabanınızdan gelen bu “ayağa kalkın” sesini bir tehdit olarak mı göreceksiniz, yoksa bu bir “yeniden doğuş” için son şans mı?

Siyaset, susanları asla affetmez. Bugünün suskunları, yarının “çöküşünün ortakları” olarak tarih sayfalarına geçecektir. Soru şu: Tarih bu günleri nasıl yazacak? Bir “yenilenme hikayesi” mi, yoksa bir “dağılma senaryosu” mu?

Bekleyip göreceğiz. Ancak görünen o ki, CHP’de sular durulmayacak; aksine, fırtınanın en şiddetli anı henüz başlamadı bile.

Tarih bazen bir devletin nasıl yükseldiğini değil, neden çöktüğünü anlatır. Çünkü çöküşler, zaferlerden daha öğreticidir. Abbasi Devleti’nin kurucularından Ebu Müslim Horasani’ye atfedilen o söz bugün yalnızca bir tarih notu değil, adeta çağımıza bırakılmış stratejik bir uyarıdır:

 “Dostlarını uzaklaştırdılar… Düşmanlarını yakın tuttular… Sonunda ikisi de düşman safında birleşince yıkım kaçınılmaz oldu.”

Bugün dünya yeni bir kırılmanın eşiğinde…
Haritalar değişmiyor belki ama güç dengeleri değişiyor.
Savaş artık sadece tankla, tüfekle yapılmıyor.
Yapay zekayla yapılıyor…
Çiple yapılıyor…
Dil ile, kültür ile, ekonomi ile, enerji ile yapılıyor…

Ve tam da bu çağda Türk dünyasının önünde tarihi bir soru duruyor: Birbirine sırtını dönen Türk devletleri mi olacak, yoksa birbirine omuz veren bir medeniyet ittifakı mı doğacak?

Bugün açık konuşmak gerekiyor.
Türk milletinin en büyük kaybı, gücünün farkında olmamasıdır. Çünkü Adriyatik’ten Çin Seddine kadar uzanan coğrafyada aynı kökten gelen milyonlarca insan; ayrı bayraklar altında yaşasa da aynı tarih hafızasını taşımaktadır.

Ancak mesele romantik sloganlar değil…
Mesele stratejik birliktir.

Türk dünyası eğer gerçekten ayağa kalkmak istiyorsa önce şu dört cephede ortak akıl üretmelidir:

• Dilde birlik
• Fikirde birlik
• Bilimde birlik
• Teknolojide birlik

Çünkü artık çağın süper güçleri petrol kuyularından değil, veri merkezlerinden çıkıyor.

Bir ülkenin tankı olabilir…
Ama çipi yoksa bağımsız değildir.

Ordusu güçlü olabilir…
Ama yazılımı başkasınınsa özgür değildir.

Bugün dünyanın büyük güçleri, başka milletlerin çocuklarına kendi dilini öğretirken; Türk dünyası hâlâ birbirini tercümanla anlamaya çalışıyorsa burada ciddi bir stratejik eksiklik vardır.

Neden ortak bir Türk teknoloji ajansı kurulmasın?
Neden Türk devletleri ortak yapay zeka altyapısı oluşturmasın?
Neden savunma sanayiinde ortak üretim zinciri kurulmasın?
Neden genç bilim insanları tek bir çatı altında buluşmasın?

Bugün NATO sadece askeri bir yapı değildir. Aynı zamanda ortak strateji merkezidir. Eğer Türk dünyası kendi güvenliğini, ekonomisini ve geleceğini başkalarının planlarına teslim etmek istemiyorsa; duygusal değil akılcı bir birlik inşa etmek zorundadır.

Bu bir savaş çağrısı değil…
Bu bir uyanış çağrısıdır.

Çünkü dünya artık iyi niyetle değil, güç dengesiyle yönetiliyor.

Birlik kuramayan toplumlar, başkalarının kurduğu masalarda sadece seyirci olur.
Kendi teknolojisini üretmeyen milletler, başka devletlerin dijital sömürgesi hâline gelir.
Kendi diline sahip çıkmayan toplumlar ise zamanla kendi hafızasını kaybeder.

Ve unutulmamalıdır!

Tarihte Türk’ün en büyük zaferleri, birbirine omuz verdiği dönemlerde yazılmıştır.
En ağır yenilgileri ise birbirine sırt çevirdiği zamanlarda yaşanmıştır.

Artık mesele hamaset değil, gelecek meselesidir.
Çünkü 21. yüzyılda ayakta kalacak milletler; toprağını değil aklını koruyabilen milletler olacaktır.

Belki de artık şu soruyu yüksek sesle sormanın zamanı gelmiştir. Türk dünyası, başkalarının kurduğu düzenin parçası mı olacak…
Yoksa kendi medeniyet eksenini kuran küresel bir güç mü olacak?

İşte asıl Pazar sohbeti budur.

Siyaset tarihimiz çok ilginç vaatlere, akla hayale gelmez sloganlara şahitlik etti ama CHP Lideri Özgür Özel’in belediye başkanına açık kaynaktan seslenerek, “Gerekirse kocanı boşa, partiyi bırakma” cümlesi, absürtlükler galerisinde en üst sıraya yerleşti.

Bir yanda aile kurumunu siyasi sadakat uğruna feda etmeyi öneren bir anlayış, diğer yanda ise “yolsuzluk” ve “şaibeli harcama” iddialarıyla adı anılan belediye başkanlarına gösterilen o meşhur müsamaha…

Özggür Özel’e sormak lazım: Bir kadının yıllarını verdiği eşinden boşanması, hukuki ve manevi yüküyle bazen yıllar sürerken; halkın parasını çarçur ettiği iddia edilen onlarca belediye başkanını partiden ihraç etmek neden sadece “iki dakikalık” bir disiplin kurulu kararına sığdırılamıyor?

Özgür Bey’e göre “evlilik akdi” siyasi aidiyetten daha kolay feshedilebilir bir şey mi? Eğer öyleyse, toplumun temel taşı olan aileye bakış açınız ile halkın emaneti olan belediye bütçelerine bakış açınız arasındaki bu uçurum neden?

Mesele şu: Halk, başkanlarından “boşanma tavsiyesi” değil, yolsuzluk iddiaları karşısında “kararlı bir duruş” bekliyor. Karikatürdeki teyzenin sorduğu o basit soru aslında milletin vicdanının sesidir: “Kocayı boşamak kolay da, siz bu şaibeleri ne zaman boşayacaksınız?”

Siyasette asıl sadakat eşe ya da koltuğa değil, millete ve dürüstlüğe olmalıdır. Aksi takdirde, sandık günü geldiğinde millet de o partiden “boşanmakta” hiç tereddüt etmez!

Küresel satranç tahtasında hamleler artık gizli kapılar ardında değil, bizzat namluların ucunda yapılıyor. Ancak her zaman olduğu gibi, “evdeki hesap çarşıya uymadı.” Bugün Orta Doğu’da izlediğimiz gerilim, aslında göründüğünden çok daha derin bir ekonomik boğma operasyonunun parçasıdır.

Hürmüz’deki “Uranyum” Tiyatrosu ve Çin Kıskacı

ABD ve onun bölgedeki aparatı İsrail’in asıl derdi ne demokrasi ne de nükleer tehdit. Asıl hedef; Hürmüz Boğazı’nı uranyum bahanesiyle abluka altına alıp, İran’ı nefessiz bırakırken dünyanın en büyük enerji tüketicisi Çin’i köşeye sıkıştırmak. Washington’un planı netti: İran petrolünün vanasını kapat, Çin’i aç bırak ve Pekin’i Venezuela petrolüne mahkûm ederek kendi şartlarını dikte et.

Bu, tek taşla iki kuş vurma girişimiydi. Ancak bu “tiyatro”, beklenen alkışı almadı. ABD’nin bölgedeki karizması, planladığı o meşhur abluka senaryosuyla birlikte çizildi. İsrail’in o “Arz-ı Mevud” düşleri ise, bölgenin sert gerçekliğine çarparak bir kez daha başka bir bahara ertelendi.

Türkiye: Oyun Kurucu ve Savaş Bitirici

Batı bu toz duman içinde kendi oyununu oynamaya çalışırken, kuzeyde bambaşka bir güç merkezi yükseliyor: **Türkiye.** Ankara artık sadece masada değil, sahada da oyunun kuralını koyan tarafta. Savunma sanayiinde atılan dev adımlar, sadece birer “teknolojik başarı” değil, aynı zamanda jeopolitik birer mühürdür.

Sesten 9 Kat Hızlı (Hipersonik) Güç

Türkiye’nin duyurduğu 6000 kilometre menzilli ve sesten 9 kat daha hızlı olan hipersonik füze teknolojisi, bölgedeki tüm hava savunma sistemlerini birer “hurda yığınına” çevirecek güçtedir.

Motor Teknolojisinde Tam Bağımsızlık

İki yeni uçak motorunun üretilmesiyle birlikte, Türkiye’nin savunmadaki dışa bağımlılığı tarihin tozlu raflarına kaldırılmıştır.

 Mazlumların Gür Sesi

Bu teknolojik üstünlük, sadece bir gövde gösterisi değildir. Türkiye, elindeki bu caydırıcı güçle bölgedeki adaletsiz savaşların bitişini belirleyen asıl aktör konumuna yükselmiştir. 6000 kilometrelik menzil, sadece bir rakam değil; adaletin ulaştığı yeni sınırları temsil etmektedir.

ABD ve aparatlarının kurduğu o “Hürmüz Tiyatrosu” çökerken; yerli ve milli teknolojisiyle şahlanan Türkiye, sadece kendi sınırlarını korumakla kalmıyor, aynı zamanda dünya mazlumlarının “Gür Sesi” olmaya devam ediyor.

Kısacası; emperyalist rüyalar Hürmüz’ün sularına gömülürken, Anadolu’dan yükselen o süpersonik ıslık, yeni dünyanın ayak sesidir.
Oyun bozuldu, yeni sözü Türkiye söylüyor!

Aziz Dağtekin Yazdı

Aziz Dağtekin Yazdı

Aziz Dağtekin Yazdı

MHP İstanbul Teşkilatları Feshedildi

Milliyetçi Hareket Partisi Genel Başkan Yardımcısı Semih Yalçın, sosyal medya platformu X üzerinden yaptığı açıklamada, alınan kararın parti tüzüğünün ilgili maddelerine uygun şekilde gerçekleştirildiğini ifade etti. Açıklamada, tüzüğün 52. ve 54. maddelerinin verdiği yetki çerçevesinde ve yine 34. maddeye dayanılarak İstanbul il teşkilatı ile 39 ilçe teşkilatının görevlerine son verildiği açıkça belirtildi.

Bu karar, MHP’nin İstanbul’daki tüm yerel teşkilat yapısını doğrudan etkileyen köklü bir değişim olarak değerlendiriliyor. İl başkanlığı dahil olmak üzere tüm yönetim kadrolarının yetkileri sona erdirildi.

Yeni Yapılanma Süreci Başlıyor

Fesih kararının ardından parti yönetiminin İstanbul’da yeni bir teşkilatlanma süreci başlatacağı öğrenildi. Bu kapsamda, mevcut yapı tamamen tasfiye edilerek yerine yeni kadroların oluşturulması planlanıyor. Parti kulislerinde bu adımın, saha çalışmalarını daha etkin hale getirmek ve teşkilat dinamizmini artırmak amacıyla atıldığı ifade ediliyor.

MHP’nin geçmiş dönemlerde de benzer kararlar alarak bazı il ve ilçe teşkilatlarını feshedip yeniden yapılandırdığı biliniyor. Özellikle Devlet Bahçeli liderliğinde son yıllarda teşkilat yapısının daha aktif ve güçlü hale getirilmesine yönelik adımların sıklaştığı görülüyor.

Feti Yıldız’dan Açıklama

Konuyla ilgili bir diğer açıklama da Feti Yıldız tarafından yapıldı. Yıldız, feshedilen teşkilatların yerine oluşturulacak kurucu yönetimlerin, parti tüzüğüne uygun şekilde görev yapacağını belirtti. Bu yönetimlerin, kendi kademelerinde yapılacak kongrelere kadar görevlerini sürdüreceği ifade edildi.

Bu açıklama, teşkilatlarda tamamen bir boşluk oluşmayacağını ve sürecin kontrollü bir şekilde yürütüleceğini ortaya koydu.

Volkan Yılmaz İstanbul İl Başkanı Olarak Atandı

Fesih kararının ardından İstanbul İl Başkanlığı görevine yeni bir isim getirildi. Semih Yalçın, yaptığı ikinci açıklamada, Volkan Yılmaz’ın İstanbul İl Başkanı olarak atandığını duyurdu. Bu atama, yeniden yapılanma sürecinin ilk somut adımı olarak değerlendiriliyor.

Yeni il başkanının, teşkilatın yeniden organize edilmesi ve sahadaki çalışmaların güçlendirilmesi konusunda önemli bir rol üstleneceği ifade ediliyor.

Son Dönemdeki Gelişmeler Dikkat Çekiyor

MHP’de son günlerde yaşanan gelişmeler bu kararı daha da dikkat çekici hale getirdi. Kısa süre önce İzzet Ulvi Yönter görevinden istifa etmişti. Bu gelişmenin ardından gözler parti yönetimine çevrilmişti.

Devlet Bahçeli ise yaptığı açıklamada, bu istifanın herhangi bir iç sorun ya da anlaşmazlıktan kaynaklanmadığını vurguladı. Bahçeli, Yönter’in akademik çalışmalara odaklanmak için görevinden ayrıldığını ifade ederek, parti içinde kırgınlık veya küskünlük olmadığının altını çizdi.

“Teşkilatları Diri Tutma” Stratejisi

MHP yönetimi, teşkilatların feshedilmesi ve yeniden yapılandırılması kararlarını genellikle “teşkilatları diri tutma” ve “sahadaki etkinliği artırma” stratejisinin bir parçası olarak değerlendiriyor. Bu kapsamda İstanbul gibi kritik bir şehirde alınan bu kararın, önümüzdeki dönemde partinin saha performansına nasıl yansıyacağı merak konusu.

İstanbul teşkilatlarında başlatılan bu kapsamlı değişimin, yalnızca yerel düzeyde değil, parti genelinde de yeni bir dönemin işareti olabileceği yorumları yapılıyor.