CHP tarihinde çok kriz görüldü.

Ama böylesi az görüldü.

Bir tarafta Genel Merkez.

Bir tarafta Meclis.

Bir tarafta Kemal Kılıçdaroğlu.

Bir tarafta Özgür Özel.

Ve ortada kalan milyonlarca CHP seçmeni.

Şimdi herkes aynı soruyu soruyor:

CHP’yi kim yönetiyor?

Kağıt üzerinde verilen karar başka bir şeyi işaret ediyor.

Siyasi gerçeklik ise başka bir şeyi.

Kemal Kılıçdaroğlu‘nun yeni MYK hazırlığında olduğu konuşuluyor.

Özgür Özel ise, Meclis’te toplantı üstüne toplantı yapıyor.

Cumhurbaşkanlığı Aday Ofisi toplantısının Meclis’te yapılması sıradan bir tercih değil.

Bu bir mesaj.

“Ben buradayım.”

“Parti tabanı benimle.”

“Meclis grubu benimle.”

Mesajın özeti bu.

Peki ya delegeler?

Asıl savaş orada.

Çünkü CHP’nin geleceğini mahkeme salonları değil, delege iradesi belirleyecek.

Bu yüzden imzalar toplanıyor.

Bu yüzden herkes sayı hesabı yapıyor.

Bu yüzden gözler kurultay ihtimaline çevrilmiş durumda.

İşin ilginç tarafı şu:

Kılıçdaroğlu‘nun önünde teorik olarak bir yol var.

Özgür Özel‘in önünde ise siyasi meşruiyet iddiası.

İki taraf da kendisini CHP’nin gerçek temsilcisi olarak görüyor.

Sorun da tam burada başlıyor.

Bir parti aynı anda iki farklı merkezden yönetilebilir mi?

Tarih bunun zor olduğunu söylüyor.

Yarın yapılması beklenen grup toplantısı bu nedenle kritik.

Kürsüye kim çıkacak?

Salon kimin etrafında şekillenecek?

Milletvekilleri hangi fotoğrafın içine girecek?

Bazen siyaset uzun konuşmalarla değil, tek bir kare fotoğrafla yön değiştirir.

CHP’nin önündeki mesele artık yalnızca liderlik yarışı değil.

Varoluş meselesi.

Çünkü seçmen kavga görmek istemiyor.

İktidar alternatifi görmek istiyor.

Delegeler imza toplamaya devam ederse olağanüstü kurultay seçeneği masada kalmaya devam edecek. Son günlerde parti yönetiminin de bu seçeneği ciddi biçimde değerlendirdiği yönünde haberler bulunuyor.

Ve günün sonunda bütün tartışma tek soruya dönüşecek:

CHP, Kılıçdaroğlu‘nu mu geri çağıracak?

Yoksa Özgür Özel’i yeniden tescil mi edecek?

Türkiye siyaseti cevabı bekliyor.

Ama galiba en çok da CHP seçmeni…

Cezaevi koridorlarında büyüyen siyaset, parti içinde daralan demokrasi… CHP, geleceğini bir fotoğraf karesine mi teslim ediyor? Son günlerde CHP’nin gündeminde ekonomi, emekli maaşı, genç işsizliği, adalet ya da demokrasi yok…
Gündemde yalnızca Silivri var.
Ve Özgür Özel’in “haftalık hac ziyareti” hâline gelen cezaevi turu.

Marmara Cezaevi’ne yapılan dört saatlik son ziyaret yine “dayanışma” diye sunuldu.
Peki soralım:

Dayanışma mı, yoksa siyasetin PR’a indirgenmiş en ucuz versiyonu mu?

CHP lideri neredeyse her haftasını bir cezaevi fotoğrafıyla tescilliyor; fakat aynı netlik, aynı kararlılık, aynı görünürlük ülkenin sorunlarında yok.
Çarşı-pazar enflasyonu uçmuş, gençler bavuluyla yurtdışına kaçmanın planlarını yapıyor, çalışanlar ay sonunda nefes alamıyor… Ama CHP’nin semalarında tek bir şey uçuyor:

“Silivri siyaseti.”

Görüntü çok açık! Parti, topluma değil; fotoğraf karelerine konuşuyor.

PARTİ İÇİNDE DEMOKRASİ YERİNE “DİSİPLİN REJİMİ”

Silivri pozları yetmedi; şimdi bir de parti içinde “temizlik operasyonu” başladı.
Eleştiren mi var?
Hop, disiplin!
Aykırı bir görüş mü çıktı?
Kapı orada!

Son kurban, Mersin Milletvekili Hasan Ufuk Çakır oldu.
Eleştirilerini açıkladı, ardından istifa etmek zorunda kaldı.
Sözleri çok sertti ama bir gerçeği parmak basıyordu:

“Yatıyoruz Silivri, kalkıyoruz Silivri… Kardeşim senin başka işin yok mu be adam?”

Bu çıkış bir öfke patlaması değil; daha büyük bir kırılmanın, içten içe kaynayan bir isyanın dışa vurumu.
CHP’nin kendi içindeki çoğulculuğu boğmaya başladığının yeni bir göstergesi.

Bugün CHP’de eleştiri dile getirmek cesaret istiyor.
Çünkü liderlik, muhalif sesleri ikna etmek yerine, dosya hazırlayıp disiplin kuruluna göndermeyi daha pratik buluyor.

Bu tabloda bir demokrasi gören varsa, lütfen gözlüğünü değiştirsin.

GERÇEK SORUNLAR ÇÖZÜLMÜYOR, SADECE ERTELENİYOR

Halkın gündemi çok net:
Enflasyon, kira, mutfak, iş, adalet…

CHP’nin ise yalnızca iki kalemi var:
Silivri + Disiplin.

Bunun adına siyaset değil, iç rotasyonlu kısır döngü denir.
Bir lider, toplumun sesine kulak vermek yerine kendi yankı odasında dolaşmaya başlarsa, sonuç bellidir:

Parti büyümez, parti küçülür.
Umut büyümez, umut solar.

 CHP, KENDİ KENDİNİ TÜKETME LÜKSÜNE SAHİP DEĞİL

Bugün Türkiye’nin en büyük muhalefet partisinin görevi; cezaevi ziyaretleriyle gündem oluşturmak ya da parti içi muhalifleri tırpanlamak değildir.

Görev;
Topluma nefes olmak, adalet arayışını sokakta ve Meclis’te büyütmek, yoksullukla mücadeleyi sahada örgütlemek, gençleri umutsuzluktan çekip çıkarmaktır.

CHP şu an ne yapıyor?
Tam tersini.

Eğer bu parti, kendisini Silivri’nin gölgesinden kurtaramaz ve disiplini demokrasiye tercih etmeyi sürdürürse; yarın bir gün yalnızca bir siyasi kriz değil, toplumsal bir hayal kırıklığının mimarı olacak.

Bu gidişle CHP değil, CHP’ye inananlar yıpranıyor.
Ve bir parti için en tehlikeli yıkım, seçmeninin umut kaybıdır.